Cowboys, Cunts & Chaos – Zondag op Shock Rock!

Zondag 13 juli 2025 – dag drie van Shock Rock, maar vermoeidheid? Geen sprake van. Integendeel: de modder droeg glitter, de pinten waren koud, en de gitaren – nog steeds levensgevaarlijk scherp.

De eerste knal kwam van Gull House, een band die z’n naam eer aan doet door te spuwen, schreeuwen en schoppen. Terwijl de frontman z’n longen uit z’n lijf schreeuwde, organiseerde de rest van de band doodleuk een verjaardagsfeestje op het podium. Slagroomtaart? Nee, maar wél een goeie fles, slingers, en een jarige vriendin die in shock meezong.

Daarna draaide het kompas richting de zuidelijke staten: Nashville Pussy gooide rock-’n-roll in de blender met countryvibes en vuile riffs. 

Volk: Cowboyboots,  glitter  en attitude. Uptempo tracks over “Cowboy Bob ,  The hottest cowboy I know” joegen het tempo omhoog. Dit was smerig, sexy en volledig thuis in de Titty Twister. 

En toen: Die Spitz. Vier Texaanse vrouwen die kwamen, zagen en het publiek deden springen alsof de grond in brand stond.
“Open it up!” gilden ze, en jawel – de moshpit werd met plezier geserveerd.
“Are you some cunts?! I wanna hear you!” klonk het met brute vocals, terwijl de gitariste tussendoor met een superlief stemmetje zei: “So excited to be here, my family is here… First time in Belgium, in my homeland!”
Dat contrast tussen schattigheid en sonische terreur? Puur goud.

-Volgende alinea schreef ik voor een medefotograaf…geen zorgen. We gaan geen namen noemen Ronny ;) “Instant Verliefd op de bassiste”

Zo’n zwoele zomeravond waarop het bier koud, de moshpit heet en de liefde verrassend snel toeslaat. Daar stond ik dan, nietsvermoedend voor het podium bij die heerlijke chaos genaamd Spitz. En BAM – daar ging ik. Instant verliefd.

Niet alleen op de sound (rauw als schuurpapier, strak als een leren jas in de regen), maar vooral op de bassiste. Mijn hemel. Stoer, stijlvol en met een baslijn die je niet alleen in je buik voelde, maar ergens ook in je hart. Ze keek op, knikte, en ik dacht: dit is het dus. Rock-'n-roll-romantiek.

Kortom: gitaarverliefd. Bassliefde. Oorverdovend goed. En ik weet nu al – dit was niet de laatste keer dat ik “per ongeluk” vooraan stond bij Spitz.

Dan de legendes: The Undertones op de Main Stage. De voorvaders van punk, nog steeds springlevend. Van  “Teenage Kicks” kreeg iedereen opnieuw puberhormonen. Het bewijs: punk veroudert niet, het fermenteert.

The Drowns, hardcore uit Seattle, knalden daarna de boel plat met pure vuile energie.
“The best fuckin' time we had on this tour!” riepen ze uit, zichtbaar oprecht.
En dan die zin die bleef hangen:
“We’re sorry for the shit you guys have to take every day…”
Even was er geen muziek, alleen herkenning.
Maar dan: “Now men, step back... This one’s for the ladies up front!”
En ja hoor: een muur van geluid, speciaal opgedragen aan de vrouwen in de pit.
Bangelijke show, échte punk met hart én ballen.

En toen werd het donker... en episch.

Wolfmother, de legendarische Aussies, betraden de Main Stage voor de grote finale.
“Mother” galmde over het terrein, gevolgd door “Joker and the Thief”.
Iedere riff was een slag op de donder, elke noot een vuistslag naar de hemel.
De laatste song? Een uitbarsting van vuur, fuzz en finale extase.

Shock Rock 2025 sloot af zoals het hoorde: met een rochel, een knal en een dikke middelvinger.
Tot volgend jaar, duivels en engelen. En vergeet je cowboyhoed niet.