Sjock Zaterdag – Punk, Preken & Pentagrammen 

 

Zaterdag 12 juli – dag twee, en wat voor een.

De zon stond nog te gapen toen de Deaf Devils al brullend de Main Stage op stormden. Geen koffie nodig als je wakker wordt op punk-metal-vol scheurende gitaren. Hell yes!!

 

In de “Titty Twister” openden Clark and the Aces met zichtbare goesting. Geen gezever, gewoon gas. De eerste pinten vielen, de eerste schouders gingen los. De toon was gezet.

 

Dan was het tijd voor wat elfachtig anarchisme met “Gnome”. Politiek met punkpower, en teksten als "He speaks with a rotten tongue" raasden als een storm door het veld. Tussen het publiek waren trouwens flink wat échte gnomes gespot — hoofddeksels en baarden — die vrolijk mee headbangden. Alsof Tolkien even mee kwam moshen.

 

Vanuit “New York City” landden The Mystery Lights met een psychedelische sound die de tijd vervormde. De frontman, in groene pilotenplunje, sprong als een bezetene over het podium terwijl hij ons terug naar de eighties katapulteerde.  Zn texten rolden als een trage acid-trip over de wei. "Vraag, en je zult ontvangen".

 

Daarna sloeg Tio Gringo het roer weer brutaal om: Free whiskey- punk & party – dat was het motto. Opkomen voor goedkope drank is ineens een politieke daad geworden, en daar stonden we dan: vuisten in de lucht, drank in de hand.

 

Howlin’ rick denderde door de boxen, maar toen was het tijd voor hardcore met Rifle. En hoe… Fascistische flikken? Fuck you! riep de zanger, waarna het publiek veranderde in een kolkende pit van energie. “Don’t cross your arms and get over here you lazy cunts!” brulde hij. Punk à volonté, zonder compromissen.

 

The Bellrays namen daarna over met soul en power. “Take care of yourself,” klonk het tussen het geweld door. “I like that,” zei de frontvrouw. Wij ook. Wat een powerhouse van een stem.

 

Dan een cowboy van een ander kaliber: Jake Penrod, die even de country in onze ribben liet kruipen, gevolgd door het gierend punkende The Darts, die lieten zien dat vuile garagepunk nog steeds leeft.

 

The Bouncing Souls waren een feest van herkenning: punk uit Jersey, met meebrullers “voor de freaks, de nerds én de romantici”. En dan… stilte.  Say You’re Lonely – plots een hele wei die stil werd. Contrasten, mensen. Ze werken.

 

En dan de lokale helden: Tangled Horns, 23 jaar geleden stonde ze hier met Stitch, en nu terug als helden op eigen bodem. Een kerel in het publiek: “Lekker Kempisch, hè!”  En gelijk had hij. *Come Together / Over Me… een versie die recht de ziel in ging. Kippenvel, puur.

 

Maar toen werd het echt weird. Turbonegro, extravagant en absurd, gooide de ketel open met  slogans als “Cya Satan” en “We Got Wasted… Again”*. en “Tomorrow we play Tomorrowland?… instead, we play Yesterdayland!” 

…Niet wetende wat er even later op de festivalweide van Tomorrowland zou gebeuren… ons medeleven gaat uit naar de organisatie, medewerkers en bezoekers die hun mainstage letterlijk in vlammen zagen opgaan.

 

The Devil Makes Three bracht folk-noir punkblues (ja, dat is een genre nu),

 

Waarna Refused als een mokerslag kwam. Geen verhaaltjes, maar een politiek pamflet verpakt als soundtrack. Over Gaza: “Don’t be a fascist. 15.000 dead children.”

En dan die quote die bleef hangen:

If you think LGBTQ+ people or immigrants are the problem... you might be the problem.

Met daarna een behoorlijke Kennisgeving: –the rumors are true…we’re breaking up the band. Time to move on.” 

 

 

Boom!!! Sjock 2025 was niet alleen een muziekfestival. Het was een spiegel. Een roep. Een schreeuw.

En wat een verdomd goed feestje.

 

C-Ya Tomorrow for more Sjock-Madness 

 

Artists: