Rock Olmen Zaterdag – Van 2490 tot Rancho de la Luna

De zon stond al vroeg paraat boven Olmen, als een vurige spot die het terrein klaarstoomde voor een tweede dag muziek en zweet. Presentator Rein Vandenbergh was opnieuw de ceremoniemeester met meer stijl dan een rockster in maatpak. Zijn aankondigingen? Geen droge info, maar literaire miniatuurtjes — een mix van warme ironie, vakkennis en liefde voor elke noot.

We gingen van Balen tot Californië, van muilperen tot millennium-poppunk, van rauw tot weemoedig. En hier is hoe dat klonk.

Ook dit verslag telkens bij elke band, uitzonderlijk begonnen met de letterlijke aankondigingen van Presentator: Rein Vandenbergh.

DELINQUENCY – 2490 represent!

“Goede festivals programmeren bekende bands, uitstekende festivals programmeren ook nog lokale bands. Ik ga niet letterlijk zeggen waar ze vandaan komen, maar om het met woorden van een van hun nummers te zeggen: 2490 (Balen dus), all day, every day baby!”

Zo hoort een zaterdag te beginnen: met DELINQUENCY, een band met meer attitude dan een hele klas pubers op energiedrank. Punky, bruut, recht uit de Kempen, en met een sound die je wakker rammelt. 2490 stond op de kaart – én in de pit.

RANT – Dorstig en verdoofd

“Hun muziek laat je dorstig achter en doet je hunkeren naar sigarettenpeuken als ontbijt. Hun debuutplaat heet NUDE, maar hou gerust je kleren aan.”

RANT kwam binnen als een kater op je vrije dag: je weet dat het pijn doet, maar je geniet er stiekem van. Post-punk met rokerige riffs, een snuif attitude en teksten die prikken als goedkope gin. NUDE was allesbehalve kaal.

YESNOMAYBE – Protest in stereo

“Het is van NWA geleden dat er nog iemand zo luid Fuck The Police schreeuwde op een plaat. NWA bestaat niet meer, dus zij kunnen deze slogan niet verder zetten. Moest er arm der wet op de wei staan: het is maar muziek. Of toch niet?”

YESNOMAYBE schopte meer dan alleen tegen schenen – ze trapten hele deuren open. Hun mix van spoken word, punk en woede bracht iets activistisch naar Rock Olmen, zonder pamfletten, maar mét decibels. En de politie? Die bleef wijselijk op afstand.

SPARE KID – Pop-punk tijdmachine

“Als volbloed millennial die opgroeide op een gezond dieet van Blink 182, New Found Glory en The Ataris, verwarmt het mijn hart om volgende band aan te kondigen. Iedereen met een liefde voor poppunk reist nu met mij mee naar het begin van de jaren 2000. Samen met Spare Kid.”

En Spare Kid stelde niet teleur. Powerchords, meebrulrefreinen en nostalgie in blik – je zag de dertigers in het publiek plots weer skateboards onder hun arm denken. Het was alsof Tony Hawk elk moment uit een rookmachine kon komen vliegen. Pop-punk is nooit écht dood geweest, en dat bewezen deze kids van de nieuwe garde.

ISAAC ROUX – Troubled & prachtig

“Ik neem jullie mee in het hoofd van de volgende artiest, die spreekt over zijn debuutalbum Troubled Waters: ‘Het is een mengeling van mijn hoop, worstelingen, en herinneringen tijdens het opgroeien. En soms moeten we door ‘trouwboek’ waters om het eindpunt te bereiken.’ Voor de vrienden in het Louis, voor ons podium is het Isaac Roux.”

Na het gitaargeweld kwam Isaac Roux als balsem voor de ziel. Een set vol introspectie, melancholie en flarden hoop. Denk Ben Howard meets Bon Iver, maar met Vlaamse voeten in de aarde. De zon zakte traag, de sfeer werd magisch.

PRICEDUIFKES – Pogo’s in plaats van protocol

“Een naam die 20 jaar geleden waarschijnlijk op een dronken vrijdagavond afgeklopt is. Een tour in Japan, 4 full albums en een optreden in de AB.”

Priceduifkes leverden oldschool punk zoals het hoort: met korte nummers, vuile monden en geen tijd voor nuance. Je zag vriendschappen ontstaan in de moshpit. En dat ze ooit in Japan stonden? Je geloofde het meteen – deze duiven vliegen ver.

ILA – Groter, steviger, krachtiger

“In 2023 stonden ze al eens op ons hoofdpodium. Ondertussen is er al heel wat veranderd. Toen nog met 3 en een beetje timide, nu met 4 en een langspeler onder hun arm.”

Wat een evolutie. ILA was niet langer de bedeesde belofte van vorig jaar, maar een volwassen band die hun songs de weide in slingerde als emotionele bommen. Gruizige gitaren, intense uithalen, en het gevoel dat dit nog maar het begin is.

PEUK – Limburgse muilpeer deluxe

“Voor muziek als deze is er een woord voor: muilpeer. Een muilpeer die je krijgt als Nirvana, The Pixies en Sonic Youth je tegelijkertijd op je bek slaan. Limburgse herrie maar van het goede soort.”

En dat woord klopt. PEUK ramde, jankte en gromde zich een weg door de set. Een tsunami van noise, zonder franjes, zonder excuses. Het soort optreden dat je hersenen laat sidderen. Het publiek keek beduusd — en wilde meteen nog een.

DAS POP – Van mini naar maxi

“Rock Olmen heette niet altijd Rock Olmen. In het jaar 2000 sloot deze band het festival af, dat toen nog Mini Rock heette. En dat het niet meer zo mini is, dat kan je ook nog van deze band zeggen die ondertussen hofleverancier van Belpop-klassiekers zijn geworden. Dansen, dansen, dansen!”

Das Pop bracht de jaren 2000 terug, compleet met glimmende synths en dansbare rock. The Little Boy, You, Underground— alles passeerde de revue, terwijl de hele wei veranderde in een swingende retrofuif. Wat klein begon, eindigde groots. Merci, Das Pop.

RAMKOT – De cactus klinkt als een storm

“Met een naam als de hunne weet je wel uit welke muzikale vijver je gaat vissen. Ze namen hun laatste plaat op tussen de cactussen in de legendarische Rancho de la Luna-studio in Californië. Ze speelden in 2023 in het voorprogramma van Metallica.”

Ramkot bracht geen set – ze brachten een aardbeving. Woest, groovy en met een desertvibe die het Kempens stof deed opwaaien alsof het Mojave was. Dat ze ooit het voorprogramma van Metallica waren, voelde ineens volkomen logisch. Strak, smerig en sexy.

SUPERGRASS – Britpop op zijn best

“Britpop is actueler dan ooit, dus we moeten het daarover hebben. Hun debuutalbum I Should Coco is 30 jaar oud en ze brengen dat album vandaag voor jullie. Feel alright!”

De climax van zaterdag? Supergrass, dat hun klassieker uit 1995 opnieuw tot leven blies. Alright, Caught By The Fuzz, Mansize Rooster — het was een feest van herkenning én frisheid. Britpop was nooit weg, en Supergrass bewees waarom het genre nog altijd potten breekt. We voelden ons meer dan alright.

Afterparty – Superstyling sluit af met stijl

Na de laatste gitaarriff werd er niet afgebouwd, maar opgeschakeld. Superstyling blies de laatste energie uit de benen van wie nog rechtstond. Een dansbare, funky DJ-set die het midden hield tussen fuif en rave.
Wie dacht dat het festival erop zat, stond plots weer op het plein te dansen. De afterparty was het kersje op een zinderende taart.

Eindbalans? Zwaar positief.

Twee dagen Rock Olmen voelden als een mini-reis: van de Kempen tot Californië, van moshpits tot dromen. En met Rein Vandenbergh als gids werd het een verhaal dat blijft kleven.
Het festival is niet meer "mini", het is maximaal in karakter, liefde en volume. Tot volgend jaar – of zoals Delinquency het zegt: 2491 ;) all day, every day baby!