Geen rust voor de rebels: Herk zaterdag beukt door!

Bug trapte het festival af met een razende cocktail van rock, rap en dance. Terwijl de frontman zijn "nummer voor moeilijke mensen" dropte, vroeg hij plots: “Wie weet er wat er in een grot zit?” — het bleek geen retorische vraag, want plots verscheen er een boss lady op het podium, compleet met een gemaskerde slaaf aan een ketting. De monden vielen open, de beats bleven blazen, en het festival was officieel wakker.

Daarna werd er op de MainStage even een versnelling lager geschakeld door Piffy met Piffer, een lichtvoetige act met een stoute knipoog en een tong die buiten hing. 

Landrose: een kruising tussen punk, computers en pure chaos. De drumstokken vlogen letterlijk door de lucht. Wat deze kerel laat zien Solo?!?…. Genieten!

Alice May trok de boel in een andere sfeer, met een ontroerend moment over wat ze tegen haar jongere zelf zou zeggen. Een krop in de keel, een zucht van het publiek.

Kabouter Putlucht. “Blij dat ik hier mag zijn,” zei hij – om vervolgens vieze nummers over “vuile venten” en “geen empathie” de wereld in te slingeren. En wij… wij vonden het heerlijk.

Doodseskader zette daarna de tent in vuur en vlam zonder al te veel woorden — gewoon loeiharde mokerslagen en Devils horns in de lucht. Knallen zonder genade,.

Wie goed oplette kon op de klok zien dat om 18.20 een Secret Session gepland stond: 

Wat bleek? Equal Idiots!  Anoniem Binnen, Legendarisch Buiten”

Zaterdag, klaarlichte dag. Niet de Main, niet de Club, maar de Street — daar waar het gonsde van de geruchten. Want ja, het was een secret session. Geen namen, geen aankondiging, de band kwam met bivakmutsen de street op… pure chaos. Ze moesten incognito blijven. Geen gedoe, gewoon spelen. Pas na een paar nummers kwamen de bivakmutsen af en werd de lont in het kruitvat gestoken.

We wilden hier absoluut gespeeld hebben,” klonk het, bijna ongelovig, alsof het kwartje pas net viel

Vanaf dat moment kon niets of niemand het nog stoppen…nu knalt het. Rauw! 

Plots schreeuwden ze: “We gaan toch surfen!!!” Maar dit was geen gewone stagedive. “Wie wil van boven op de tribune naar beneden surfen?” riepen ze, met de bravoure van iemand die gewoon weet dat het publiek meedoet. En geloof het of niet, een Jan zonder vrees twijfelde niet. Van helemaal bovenaan – werd hij naar beneden gedragen door armen en oerkracht, recht de moshpit in.

Intussen bleef de band razen.  

Alsof dat nog niet genoeg was, liep daarna  Thibault zelf de moshpit in. Geen afstand tussen band en publiek — letterlijk. Hij klom op de massa en ging zelf een stuk surfen, hoog boven de hoofden, terwijl hij gewoon verder bleef zingen. Zijn stem was al kapot gespeeld in de Club, maar hij gaf alles. 

Later, “Put your head in the ground!” Het publiek werd wild, de moshpit kolkte, ikzelf moest me schrap zetten tegen de duwende massa terwijl ik bleef shooten. Dees is waarom ik het doe!!! – gewoon pure chaos met hart.

Met grote ogen keken de Idiots elkaar aan…vol ongeloof, extase, verwondering. “WTF, dit gebeurt écht! ” Alsof de lucht elektrisch geladen was. Hun droom, dit moment… vereeuwigd in legendarische verhaal van de street stage, die ooit ontstaan is door zware wateroverlast waardoor de bands noodgedwongen de tent moesten verlaten… Op dat moment is besloten om op straat te gaan knallen! Blij dat ze dat hebben aangehouden. Wat een sfeer hier!

La Dispute raakte dan weer een emotionele snaar. Een jongedame naast me vertelde dat ze hen vorige maand nog zag in Hannover. Nu stond ze hier, met kippenvel en tranen in de ogen. Emo-core zoals het hoort.

Dan was het tijd voor Belgische trots met The Haunted Youth,

En toen: Noordkaap

Ze kwamen op met: “War! What is it good for?”  Ook zij namen stelling. Rock Herk mag dan feest zijn, maar het sluit de ogen niet voor de wereld. Hulde daarvoor. En oh ja, Arme Joe klonk nog nooit zo fel!       

Politiek en muziek, hand in hand op Rock Herk. 

Zaterdag op Rock Herk was een rollercoaster van stijlbreuken, emotionele pieken en snoeiharde uitspattingen. Van boss ladies tot kabouters!