Helldorado 2025 — drie podia, één muur van geluid

Afgelopen zaterdag kleurde Eindhoven opnieuw donkerrood voor Helldorado, het festival waar de ruwe randjes niet worden weggeveild maar gekoesterd.  drie podia en een publiek dat wist waarvoor het kwam. Overal hoorde je een andere gitaargrom, hier en daar omzoomd door een vleugje glamrock dat het geheel een nostalgische glans gaf.

Op de Tarantula Stage: 

Savage Beat beet meteen hard van zich af: spitten, rammen en knallen vanaf de allereerste noot — de ideale sound om je dag mee op scherp te zetten.

Bildtstar, Turbo AC’S en dan Dikke Dennis, die met zijn typische mix van bravoure, humor en pure Amsterdamse rauwheid de tent nog een extra zet gaf. Het was kort, krachtig en helemaal in lijn met de sfeer van deze stage: niets verbloemen, alles geven.

Daarna: Silly Goose met daarop volgend Bug! wisten het publiek moeiteloos te winnen met een set die tegelijk energiek als eigenzinnig klonk —  

Tarmac was de hier de laatste band, en daarna de afsluiter van de Tarantula stage: afterparty met DJ Fleddy Melculy 

Cobra Stage — van glam tot bulldozer

De Cobra Stage opende sterk met Reach, dat de zaal meteen terug katapulteerde naar de jaren 80. Drumsticks rolden, gitaarkoppen trokken hun beste rockfaces en de screams vlogen er met volle overtuiging uit — glamrock zoals glamrock bedoeld is.

Bij Stoned Jesus begon het allemaal traag en gelaagd, bijna contemplatief — tot de bassist het gaspedaal induwde, de zanger los schoot en het tempo omhoog ging. Geweldig!

Ramones Alive zorgde daarna voor pure, ongefilterde punkvreugde: snel, simpel, strak — en exact wat het publiek wou.

Sacred Reich uit de VS kreeg tot hun verrassing een portie pyro cadeau, waardoor hun set nog imposanter en massiever binnenkwam. Een onverwacht spektakel dat meteen duidelijk maakte dat de Cobra Stage die dag geen half werk zou leveren.

Daarna was het de beurt aan Peter Pan Speedrock, de Eindhovense trots die met hun vertrouwde mix van snelheid, luidheid en vuile rock ’n roll moeiteloos bewees waarom ze hier thuishoren.

De Cobra Stage kende een magistrale afsluiter met Turbonegro, dat zich door een zinderende set heen beukte terwijl een indrukwekkende groep van meer dan honderd Turbo Jugend-leden luidkeels hun support liet horen. Het voelde er warm, ruw en hecht — een soort mini-gemeenschap die de tent mee optilde.

Lion Stage — zwaar, emotioneel en eindigend in chaos

De Lion Stage begon de dag stevig met Modder, dat een dikke muur van sound neerlegde waarin je heerlijk kon verdrinken.
My Diligence bracht daarna gelaagde, meeslepende riffs die zowel sludgy als melodieus klonken — een mooie balans op het zwaarste podium van de dag.
Manatar hield het minimalistisch qua bezetting (gitarist/vocals + drummer, en niets meer), maar compenseerde dat ruimschoots met pure kracht. Zwaar, ruw, nietsontziend.

Bij Life of Agony kwam het gevoel bovendrijven. De set had een emotionele kern die het publiek zichtbaar raakte, en bij de eerste grotere dynamische pieken begonnen ook de eerste surfers — eindelijk! — hun weg naar voren te zoeken. De energie groeide gestaag richting de absolute hoofdact.

Die eer was voor Hatebreed, dat de dag afsloot. Rechttoe-rechtaan, onverbiddelijk en precies de finale uitbarsting die Helldorado verdient.

Een afsluiter met vuisten in de lucht, riffs die diep in de borstkast trilden en een publiek dat tot de laatste seconde meeging. 

Helldorado, opnieuw groots: drie podia, sterke acts, een publiek dat voor de muziek komt — en voor elkaar.