door Kloot Per W
 

Druppelsgewijs brachten de groepsleden eigen nummers als inleiding om dan organisch over te gaan in de integrale ronde van alle nummers van de nieuwe plaat ' Heartbreak Pass'.

Zoals steeds bij Giant Sand was er nieuw volk, maar die bassist ( the man with the green shoes) en die twee in strak zwart pak gestoken latino gitaristen/zangers, de ene ook drummer, doen nu al een tijdje mee.

Volgens Gelb zelf, de beste bezetting van Giant Sand ever.
Druppelsgewijs ook werden de songs op het publiek losgelaten, zonder druk, op het gemak zijn tijd nemend voor grappige bindteksten.

Laatste aanwinsten, de bezetting is alweer anders dan diegene dat de laatste plaat opnam, waren een prachtige blonde virtuoze gitariste en een nog wat aanstelligere Kroatische jonge zangeres met Eurosong allures die haar kans schoon zag om te proberen er haar show van te maken.

Wat H G vooral onderscheidt van meer traditionele zullen we maar zeggen americana groepen is het gekraak en gepiep van gitaarpedaaltjes en de onorthodoxe gitaarstijl van de heer Gelb zelf.

Het integreren van hedendaagse techniek in traditionele muziek werkt echt goed ook al doen ze hun best om alles anders te laten klinken dan een normale rockgroep zou doen.

De keuze van de instrumenten ( baby bass, rare gitaren, de plaatsing van de drumkit ,akoestische gitaren met klankgat micro's ( cf. Nirvana  unplugged), zo zag ik ook dat het merk ( North lead) van de synthesiser  die als piano dienst deed opzettelijk afgedekt werd achter zwarte stof ) verschilt niet zo erg  met wat Bob Dylan nu doet, enkel met het voordeel dat Giant Sand het voor een heel kleiner publiek,  gezellig, intenser en communicatiever kan doen dan his Bawbness die het afstandelijk in grote zalen moet brengen.

Merci.

 

https://www.youtube.com/watch?v=-OR9N4T1BNg