EMMY D'ARC - CULTUREEL CENTRUM HASSELT 22 SEPTEMBER 2025 - Walter Vanheuckelom

 

 

 

 

 

 

 

Emmy d’Arc is het alter ego van Ine Tiolants, een achtentwintigjarige zangeres, songwriter, gitariste en toetseniste uit het Limburgse Alken. Eind november 2018 won Emmy D'Arc, toen nog onder de naam INE op radiozender MNM de grote talentenwedstrijd 'Rising Star'. Met haar aangrijpende versie van 'A Million Dreams' van Pink wist Ine zowel het publiek als de vakjury te overtuigen. Ondertussen is er veel veranderd in het jonge leven van de jongedame uit Alken. Ze heeft haar diploma als vroedvrouw behaald aan de Hogeschool PXL in Hasselt en richt zich nu volop op haar muziekcarrière. Haar schitterende debuutsingle 'The Odds' werd goed ontvangen door de pers en de single kreeg heel wat aandacht van de populaire Belgische radiozenders. Als kers op de taart mocht Ine in 2020 een platencontract tekenen bij Universal Music. Bij dat label veranderde ze haar naam in Emmy D'Arc en bracht ze de EP 'Reveal' uit. Ze stond al op heel wat grote podia als support act voor heel wat grote namen, zoals  voor Axelle Red, Birdy, Simple Minds, Amy McDonald en Simply Red. Ondertussen zit Emmy D'Arc bij het Warner Bros label en daar bracht ze op 16 mei 2025 haar uitstekende debuutalbum 'Braving Fears' uit. Er staan twaalf originele, door Ine Tiolants geschreven songs op 'Braving Fears'. Jean Blaute is de producer van het album. 'Braving Fears' vertelt het verhaal van Ine haar persoonlijke groei en laat horen dat ze haar angsten overwonnen heeft. Het album is puur, oprecht en authentiek. Na een drukke festivalzomer is Emmy nu begonnen aan een een clubtour en die bracht haar op 22 en 23 september naar het Cultureel Centrum In Hasselt. Op 22 september was ik erbij en zag en hoorde ik dat Emmy erg goed bezig is. De lezers van mijn recensies en concertverslagen weten dat ik fan ben van Emmy D'Arc en van haar muziek. Maandag verraste ze me andermaal, met een haar prachtige stem en persoonlijkheid. Ze bracht een heel erg sterke en gevarieerde setlist met nummers uit haar debuutalbum 'Braving Fears', een paar goed uitgekozen covers en ook een tweetal nieuwe nummers, want Emmy is al aan het schrijven voor een tweede album.

 

 

 

 

 

 

 

 

Alleen met haar keyboards, drie akoestische en één elektrische gitaar en een loopstation begon Emmy aan haar concert met 'I'm Alright', een nummer met een sterk en aanstekelijk refrein. 'I'm Alright' is een ouder nummer dat te vinden is op haar EP 'Reveal'. Als begeleiding gebruikte ze haar elektrische Gibson gitaar. Het eerste nummer uit haar debuutalbum was 'White Flag'. Emmy wilde een verhaal schrijven over Jeanne D'Arc en de burgeroorlog. Men kan het verhaal van 'White Flag' ook overhevelen naar de oorlogen die momenteel in Oekraïne en de Gaza uitgevochten worden. 'White Flag' is het eerste nummer dat Emmy voor dit album schreef. De akoestische versie is intiemer en iets minder dreigend dan de studioversie van 'Braving Fears'. Emmy greep 'White Flag' ook aan om het Hasseltse publiek voor de eerste maal te laten meezingen. Het publiek reageerde massaal en heel enthousiast. Tijdens 'Hit Me', een nummer dat Emmy met veel overtuiging en geloofwaardigheid bracht reageerde het publiek tijdens het refrein met massaal ritmisch handgeklap. Voor de mooie, ingetogen ballade 'Reveal' nam Emmy plaats achter haar keyboards. Voor ze aan 'Frontline' begon legde Emmy aan het publiek uit hoe een loopstation werkt, want dat zou ze gebruiken in dit nummer. Het gebruik van het loopstation maakte het nummer instrumentaal rijker en gaf het gevoel, dat er meerdere muzikanten op het podium stonden. 'Frontline' begon rustig, maar kreeg halfweg een ritmeversnelling en dat werd door het publiek gesmaakt. Het resultaat was andermaal ritmisch handgeklap van het enthousiast Hasseltse publiek. De prachtige stem van Emmy kwam in dit nummer weer volledig tot haar recht. 'Frontline' is een geweldig nummer en één van de vele hoogtepunten op haar album 'Braving Fears'.  

 

 

 

 

 

 

 

Een ander pareltje op haar debuutalbum is 'Ghosts'. Het begin was rustig en ingetogen. Het werd op een uitstekende wijze opgebouwd naar een fantastische en opdwepende climax. Meer had het publiek niet nodig om andermaal massaal te reageren met ritmisch handgeklap. Het minutenlange applaus na het nummer vertelde meer dan wat woorden kunnen vertellen. Daarna volgde de ingetogen cover 'Angel From Montgommery' van John Prine, een nummer dat de zangeres volgens haar zeggen nog maar een paar weken geleden ontdekte. Emmy legde heel haar hart en ziel in de vocale vertolking van deze cover. 'The Day', een intieme ballade waarin ze het verhaal vertelt dat er ooit wel een dag komt dat alles in orde komt, begeleidde ze haar fantastische stem met knap toetsenwerk op haar keyboards. Van haar keyboards terug naar de akoestische gitaar voor het pop getinte en radiovriendelijke 'Behind Your Eyes'. Het publiek reageerde weer heel enthousiast op het catchy en sterk refrein en aan haar ogen zag je dat dit de zangeres op het podium deugd deed. In het TV programma 'Ik Vraag Het Aan' met Niels Destadsbader schitterde Emmy maanden geleden met de prachtige ballade 'November' van Azure Ray en ook in Hasselt zorgde Emmy met haar ingetogen en kwetsbare versie voor kippenvel. De zangeres is reeds druk bezig met nieuwe nummers schrijven en enkele daarvan kregen we in Hasselt al te horen. Het eerste nieuwe nummer was 'The Consequence', een pianogedreven ballade. Ze maakte andermaal gebruik van haar loopstation in het catchy 'What's On Your Mind?'. Het heeft een vintage sixties sound en is opgebouwd rond een mooie steeds weerkerende riff. Ook hier was het ritmisch handgeklap weer massaal aanwezig. Dat laatste herhaalde zich tijdens het aanstekelijke refrein van 'In The Shadow'. 

 

 

 

 

 

 

 

Voor haar laatste nummer plaatste Emmy zich opnieuw achter haar keyboards voor de pakkende ballade 'Back To You'. Heel ingetogen en met veel emotie in haar wondermooie stem zong ze dat het nooit gevoeld heeft dat hij of zij weg was. De knappe intro op de mondharmonica gaf 'Back To You' nog een extra touch. Het publiek wilde duidelijk meer horen van Emmy D'Arc, want minutenlang bleef het voetenstampend in de handen klappen. Wanneer Emmy terug op het podium verscheen versterkte het applaus nog. De zangeres bedankte het publiek met 'Matter Of Time', een nieuw nummer met knap vingerwerk op de akoestische gitaar. Het tweede bisnummer was 'Angels', dat een heel mooie opbouw kende. Het begon, zoals meerdere songs van Emmy, heel ingetogen en intiem. Het sterke en aanstekelige refrein van Angels' pakte je meteen bij je nekvel en nestelde zich heel vlug in je hoofd. Nog had het publiek niet genoeg en bleef het enthousiast aandringen naar meer. Zoveel applaus kon de Limburgse zangeres niet onberoerd laten en ze kwam voor de tweede keer terug op het podium om een beklijvende versie van 'Troy', een cover van Sinéad O'Connor uit 1987 te brengen. Met 'Troy' kon de jonge zangeres andermaal haar vocale kwaliteiten in de spotlights plaatsen en wees gerust, ze deed dat weer met grote klasse en met een vanzelfsprekend gemak. Emmy D'Arc heeft voor mij één van de mooiste stemmen van de huidige generatie zangeressen en ze weet die stem heel goed te gebruiken. Van zacht, emotioneel en heel intiem, naar een krachtig vol geluid met wat grom is een peulschil voor de Limburgse zangeres. Voor mij was dit een erg hoogstaand optreden van Internationale klasse. Emmy D'Arc heeft alles om het te maken in de muziekwereld. Het zijn weinigen gegeven om alleen met een paar akoestische gitaren en een keyboard een publiek honderd minuten te boeien vanaf de eerste seconde tot dat de laatste noot is uitgestorven.  

 

 

 

 

Walter Vanheuckelom