SUZANNE JARVIE - MOTHER'S DAY

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Suzanne Jarvie is een Canadese singer/songwriter, folk en Americana artiest. Muzikaal weet haar stem te boeien op de duistere, betoverende manier waarop PJ Harvey, Joni Mitchell of Patti Smith een snaar raken in onbekende gebieden van het bewustzijn van de luisteraar. Jarvie's muziek kanaliseert diep persoonlijk verlies in stralende, genre vervagende verhalen. Haar debuut 'Spiral Road' uit 2014, geschreven na het bijna fatale ongeluk van haar zoon, markeerde het begin van een verrassende en spontane songwritingreis, zonder eerdere compositiegeschiedenis. 'Spiral Road' kreeg internationale lof om zijn emotionele diepgang en lyrische gratie, en werd vergeleken met Emmylou Harris en Lucinda Williams. 'Spiral Road' werd genomineerd voor Beste Conceptalbum bij de Independent Music Awards 2015. Jarvie's tweede album, 'In The Clear' (2019), verdiepte dat emotionele terrein en mediteerde over moederschap, trauma, genezing en spiritueel uithoudingsvermogen. Als toegewijde verteller mengt haar uitgebreide poëtische visie, vaak impressionistisch en droomachtig, mystiek, sciencefiction en persoonlijke mythologie, en keert ze altijd terug naar verlies en liefde. Haar muziek is geworteld in folk en Americana, maar nooit door die genres gebonden. Haar muziek is gevormd door akoestische texturen en een delicate mix van licht en schaduw. Het nummer 'All In Place' won in 2019 de Colleen Peterson Songwriting Award van de Ontario Arts Council. Nu heeft Suzanne Jarvie een derde album uit. Het kreeg als titel 'Mother's Day' en werd op 15 mei 2026 in Europa uitgebracht. Er staan negen songs op het album, waarvan Suzanne er zelf acht schreef. 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op acht originele nummers en één cover onderzoekt Suzanne thema's als verlies, liefde, familie en gender en ze weet haar bevindingen elegant te verwerken in tijdloze liedjes. De opener 'Honeycomb' is een ingetogen, piano gedreven, ballade. Suzanne heeft een zeer mooie stem. Als Suzanne zingt, komt het diep uit haar hart. Haar jongste dochter Claire Alden doet hier de backing vocals. Naast de piano van Chris Brown en Suzanne Jarvie, zijn de gitaren ook heel belangrijk voor de sound en de sfeer van het nummer. Gitarist Tim Bovaconti schittert met een fijne, gevoelvolle snarensolo en Lap Steel gitarist Rocky Roberts is het gehele nummer uitstekend aanwezig met zijn heerlijke Lap Steel vullingen. Jarvie weet je met haar woorden zeker te raken tijdens het meer dan vijf minuten durende 'Caterpillar', waarin ze zingt over de wanhoop van het zien van een dierbare die zichzelf vernietigt. Instrumentaal is 'Caterpillar' sober met Suzanne op piano, Chris Brown op osmose, Jason Mercer op bas en Liam Cole op drums. Wie het kinderliedje 'Vader Jacob' nog kent zal er zeker fragmenten van herkennen in deze 'Carterpillar'. 

 

 

 

 

 

 

Voor 'Polonium' vond Jarvie inspiratie uit historische gebeurtenissen zoals de vergiftiging van de Russische dissident Alexander Litvinenko. Suzanne en haar dochter Sara Jarvie Clark zorgen er met met hun harmonieuze gezangen voor een ietwat donkere en griezelige sfeer. De strijkers versterken die sfeer nog. In het melancholische '40 %' zingt Jarvie over de worstelingen die ouders doormaken en de pijn die ze hebben wanneer hun puberende kinderen in de problemen geraken en verslaafd geraken aan drank of drugs. Nathan Smith speelt een heel knappe solo op de fiddle. De prachtige wisselwerking tussen de stemmen van Suzanne en haar dochter Sara Jarvie Clark maken van 'Charity' een mooi luisterlied. 

Instrumentaal is het genieten van de banjo van Jason Mercer, de mandoline van Joey Wright, de fiddle van Nathan Smith en de Weisenborn slide gitaar van Burke Carroll. Het trieste 'Nicole' gaat over pijn, verdriet en afscheid en de hoop en de wens om haar nog één keer te kunnen vasthouden. Naar mijn gevoel is het een emotioneel opgebouwd nummer voor een overleden geliefde. Benji Perosin op trompet versterkt de trieste sfeer nog. 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het enige nummer dat Suzanne niet zelf schreef is 'Lifeline'. Het is een song van David Corley, met alleen Suzanne Jarvie op zang en akoestische gitaar. Het album wordt afgesloten met het langste nummer op het album. 'Temporary Emissaty' is een meer dan zes minuten durende song, waarvan Suzanne zegt dat het een levensherziening en eerbetoon is aan haar jongste dochter Claire. 'Mother’s Day' is een donker en diep doorleefd album dat zich onderscheidt door zijn literaire kracht, emotionele eerlijkheid en atmosferische schoonheid. Suzanne Jarvie levert geen gemakkelijke luisterervaring af, maar wel een werk dat raakt. De combinatie van folk, mystiek, rouw en existentiële reflectie maakt dit tot één van die zeldzame albums die meer aanvoelen als een kunstwerk dan als een verzameling songs. (7,5/10)

 

 

 

 

 

Walter Vanheuckelom

 

 

 

 

 

 

 

2. Caterpillar

03. Polonium

04. 40%

05. Mother’s Day

06. Charity

07. Nicole

08. Lifeline -----

09. Temporary Emissary

 

 

 

 

 

Suzanne Jarvie - zang, piano, gitaar

Hugh Christopher Brown - piano, wurlitzer, hammond, osmose, strijkarrangementen

Jason Mercer - elektrische en contrabas, banjo

Joey Wright - gitaar

Tim Bovaconti - gitaar

James Taylor - gitaar

Burke Carroll - dobro

Nathan Smith - viool

Benji Perosin - trompet

Rocky Roberts - lap steel

Tony Scherr - gitaar

Sara Jarvie Clark - BG zang

Claire Alden - BG zang