SPENCER MACKENZIE - EMPTY CHAIRS

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Spencer Mackenzie is een jonge blues sensatie uit Canada. Deze zanger/gitarist is tweeëntwintig jaar en iedereen in Canada voorspelt deze jongen een gouden toekomst. In 2013 won Spencer de Niagara Music Rising Award en in 2016 werd hij geselecteerd om op te treden op de 2016 Youth Showcase op het International Blues Challenge in Memphis. Tevens ontving hij dat jaar een studiebeurs van de Blues Foundation, zodat hij in de zomer naar het Fernando Jones Blues Camp kon in Chicago. In mei 2016 verscheen zijn debuutalbum 'Infected With The Blues', waarmee hij meerdere onderscheidingen won. Zo was hij derde op de International Songwriting Competition 2016 in de categorie blues, won hij de Blues Artist Of The Year Award 2017 op de Niagara Music Awards en won hij de New Artist Of The Year 2017 Award op de Maple Blues Awards. Twee jaar na zijn debuutalbum had Spencer met 'Cold November' een knappe opvolger klaar. Op dit album staan tien songs, waarvan er acht geschreven werden door Spencer Mackenzie en zijn vader Richard Mackenzie. De twee overige songs zijn covers van Robert Cray en van Gary Clark Jr.. Als jonge twintiger ontving Mackenzie al talloze nominaties voor prijzen en stak hij er ook al een paar op zak. Met 'Preach To My Soul', dat op 12 augustus 2022 verscheen en een JUNO nominatie kreeg voor Blues Album van het jaar, lostte Spencer Mackenzie de hoge verwachtingen in. Daarna moesten de fans vier jaar wachten op een nieuw album, maar 'Empty Chairs', dat vandaag verschijnt is dat lange wachten meer dan waard geweest. Er staan elf songs op het album. Tien daarvan zijn originele, door Spencer Mackenzie geschreven nummers. Vader Richard Mackenzie hielp schrijven aan vier songs. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het album opent met de stevige midtempo rocker 'Empty Chairs', een song met Bonamassa invloeden. In deze titeltrack neemt de 25 jarige Mackenzie een duidelijk standpunt in tegen het wapengeweld in de USA en bij uitbreiding in de ganse wereld. 'Empty Chairs' gaat over de schietpartij in Parkland Florida, waarbij zeventien mensen het leven lieten. Mackenzie schreef het nummer samen met zijn vader. Aangedreven door de pompende orgelklanken van Miles Evans Branagh zingt Spencer het nummer met veel kracht en overtuiging. Met een zinderende en scheurende solo op de gitaar zet Spencer zijn woorden nog wat kracht bij. Met hun uitstekende soulvolle stemmen geven backing zangeressen Sandra Bouza en Chantel Williams nog een extra touch aan deze geweldige opener. Het tempo gaat verder de hoogte in het gitaar gedreven 'Trip', waarin Spencer oproept om plezier te hebben en om op reis te gaan. 'Trip' is een song die tijdens de live optredens van Spencer voor de nodige ambiance zal zorgen en het catchy refrein zal gegarandeerd luidkeels meegezongen worden door de fans. De stevige ritmesectie met bassist Stacey Shopsowitz en drummer Adam Canon zorgen voor de knappe rock groove en toetsenist Miles Evans Branagh is het gehele nummer weer uitstekend en uitdrukkelijk aanwezig. Spencer kleurt het refrein met vurig en vingervlug snarenwerk op de gitaar.   

 

 

 

 

 

 

 

 

Spencer en zijn bandleden blijven lekker verder rocken met het energieke 'What You Do'. Het nummer kent in het tweede gedeelte een fantastische ritme en sfeerwisseling. Andermaal wordt dit nummer gekruidt met weelderige orgelklanken en vlijmscherp en vurig gitaarwerk. De enige cover op het album is 'Don't Know Where I'm Going' van de Ierse bluesrock legende Rory Gallagher. In de originele versie van Rory was 'Don’t Know Where I’m Going' een akoestische folk/blues song. In de versie van Spencer Mackenzie is het een stevige en rauwe rocker met uitstekend scheurend elektrisch gitaarwerk. Spencer Mackenzie drukt zijn eigen stempel op deze Rory Gallagher cover en blaast daarmee nieuw leven in dit schitterende nummer. Na al dat rockgeweld wordt het ietwat rustiger met het liefdeslied 'Till I Get To You'. De zachte, dromerige stroves staan in fel contrast met het stevige refrein, dat bol staat van uitbundig en zinderend gitaar en orgelwerk. Met energiek slagwerk en een diepe baslijn stuwen drummer Matt Burns en bassist Steve Pelletier het nummer 'Frozen Hearts' letterlijk vooruit. Het nummer gaat over kinderen die bij hun ouders worden weggehaald en in woonhuizen worden geplaatst. Die kinderen worden weggerukt uit hun normaal leven, weg van hun familie en cultuur. Toetsenist Miles Evans-Branagh is andermaal uitstekend aanwezig en zorgt met zijn orgelklanken voor de nodige diepte. Het nummer wordt geduldig opgebouwd en explodeert tijdens een verschroeiende gitaarsolo van Spencer. 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sommige mensen doen iets alleen omdat het henzelf voordeel oplevert. Het funky bluesrocknummer 'Helping Hands' gaat over het durven loslaten van die mensen en hen te zeggen dat je hen niet meer nodig hebt. Spencer haalt andermaal heel knap uit op de gitaar en etaleert nogmaals zijn grote klasse als gitarist. Ook in het soulvolle 'Why' uit Spencer Mackenzie zijn frustraties. Deze keer over alles goed willen doen voor iemand en zijn of haar problemen oplossen, om daarna zonder reden toch aan de kant te worden geschoven. Het is niet de enige desillusie waar Spencer mee kampt, want ook 'Shoot Me Down' gaat over dit onderwerp, al zit het probleem ditmaal meer in relationele vorm. Dat Spencer een uitstekende gitarist is met goede en vingervlugge vingers hoorden we al meerdere malen op dit album. In 'Shoot Me Down' toont hij dat hij ook een topper is met de bottleneck rond de vinger. De liefhebbers van de slide gitaar zullen in hun nopjes zijn. Ook in het riff gedreven bluesrock nummer 'Won't Find Her'loopt het mis in de relatie. Naar het einde toe leidt die frustratie tot een vingervlugge, explosieve gitaarsolo. Hoe hard en blind liefde kan zijn komen we te weten in de verschroeiende afsluiter 'Evil'.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

'Empty Chairs' van Spencer Mackenzie is een uitstekend bluesrock album, dat zowel fans van een klassiek bluesgevoel als fans van moderne rock invloeden zal aanspreken. De combinatie van sterke songwriting, emotioneel geladen thema’s (zoals in 'Frozen Hearts'), energieke uitvoeringen en de uitstekende productie maakt van 'Empty Chairs' een waardevol album. Het album laat horen dat Mackenzie een artiest is met zowel technische vaardigheden (gitaar en zang) als met emotionele diepgang.  Spencer’s stem is krachtig, vol emotie en heeft voldoende karakter om de songs te dragen. (8,5/10)

 

 

 

 

 

 

 

 

Walter Vanheuckelom

 

 

 

 

 

 

01. Empty Chairs (4:29)

02. Trip (3:25)

03. What You Do (4:28)

04. Don’t Know Where I’m Going (3:11)

05. Till I Get To You (3:57)

06. Frozen Hearts (4:09)

07. Helping Hands (3:18)

08. Why (3:58)

09. Shoot Me Down (4:08)

10. Won’t Find Her (3:18)

11. Evil (3:57)

 

 

 

 

Spencer Mackenzie - Gitaren en zang

Miles Evans Branagh - Piano, Hammond Orgel en Keyboards

Stacey Shopsowitz - Bas op tracks 1-5 en 8-11

Steve Pelletier - Bas op tracks 6 en 7

Adam Canon - Drums op tracks 1-5 en 8-11

Matt Burns - Drums op tracks 6 en 7

Sandra Bouza and Chantel Williams - Background Vocals

Ross Hayes Citrullo - Background Vocals op track 2