PONTCHARTRAIN SHAKERS - LOVE, PEACE & CHICKEN GREASE 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pontchartrain Shakers is een bluesband met Amedee 'A5' Frederick en Jojjo Wight als leiders op het podium. Amedee 'A5' kreeg zijn start bij zijn vader, de Creoolse man Amedee Frederick in Ruby's Roadhouse. Sindsdien heeft hij de eer gehad om op te treden met legendes uit New Orleans, waaronder Dr. John, Percy Sledge en Charmaine Neville. Gedurende zes opeenvolgende jaren stond 'A5' samen met J. Monque'D op het podium van het New Orleans Jazz and Heritage festival. Hij heeft op muzieklocaties gewerkt zoals de Dew Drop Jazz Hall, de Abita Opry, het House of Blues en het Rosedale Blues Fest. Jojjo Wight begon als twaalfjarig kind met muziek spelen in Fritzel's European Jazz Club in Bourbon Street. Jojjo's vader, Jamie Wight, heeft opgetreden voor vier presidenten van de VS, de kroonprins van Noorwegen en de koning van Bangladesh, en werd genomineerd voor een Grammy. Award. Op zeventienjarige leeftijd ging ze op haar eerste Noord-Amerikaanse tournee, inclusief een concert in Packard Hall. De afgelopen achttien jaar heeft ze opgetreden op het French Quarter festival. in 2014 nam ze met Charlie DeVore op. Ze speelde op GHB/Jazzology platen en verdiende internationaal lof in verschillende recensies. Jojjo heeft gespeeld in het New Orleans Jazz Museum en Perservation Hall, om er maar een paar te noemen. Ze heeft gewerkt met muzikanten als Lionel Ferbos, Wendell Brunious en John "Kid" Simmons. Zowel Amedee als Jojjo komen uit ervaren muzikale families die de basis hebben gelegd voor de geweldige bandleiders die ze nu zijn. Jojjo en Amedee ontmoetten elkaar op de middelbare school als gitaristen van het Fontainbleau Jazz Ensemble. Na een aantal jaren weg te zijn geweest en op verschillende muzieklocaties te hebben gespeeld, kwamen Amedee Frederick en Jojjo Wight weer bij elkaar tijdens een benefietshow met Dr. John en Rockin 'Doupsie. Nadat ze weer samen muziek hadden gespeeld, beseften ze dat ze de gemeenschap iets ongelooflijks te bieden hadden. Zo werden de Pontchartrain Shakers geboren, gedreven door de diepe wortels van de blues en de zoete, verweven harmonie van traditionele jazz. Op vierentwintig april 2024 verscheen hun titelloze debuutalbum, met daarop tien songs, waarvan er negen door Frederick of/en Wight geschreven zijn. Verleden maand verscheen hun tweede album 'Love, Peace & Chicken Grease'. Er staan tien songs op het album, waarvan zes originele nummers. Drie songs werden geschreven door Jojjo en Amedee, voor twee andere songs kregen ze hulp van Justine Rydzeski en één nummer schreef Amedee alleen. De andere vier songs zijn  favoriete klassiekers uit hun jeugd.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het album opent met het uitstekende en vloeiende 'Sunshine', een nummer dat de deur opent naar een zonnige familiebijeenkomst. Voor je het weet ben je aan het meebewegen en aan het meezingen met het aanstekelige refrein. Instrumentaal is het genieten van de fijne en vurige snarensolo van Amedee of Jojjo. Daarna volgt de meeslepende, harmonieuze ballade 'Don't Ask Me How I'm Doing'. Het wordt met veel gevoel gezongen door Amedee. Jamie en Heidi, de ouders van Jojjo maken het vocale gedeelte helemaal af. Jamie Wight op cornet, Heidi Wight op trombone en Mike Loupe op saxofoon zijn de blazers van dienst in deze ballade. Met een prachtige alt saxofoon solo zet Mike Loupe de uitstekende instrumentale prestatie van de blazers nog meer in de kijker. Na deze twee eigen geschreven nummers volgt met een instrumentale versie van de traditional 'St. James Infirmary' de eerste cover. Het is een ingetogen versie met prachtige solo's van Mike Loupe op de saxofoon en van Amedee (of Jojjo) op de gitaar. In deze instrumentale cover blijft de tijdloze melancholie van het originele nummer behouden. 

 

 

 

 

 

 

 

Daarna volgen de overige vier eigen geschreven songs, te beginnen met het bluesy 'Lucy Mae'. Het is een levendig akoestisch nummer met Amedee 'The Creole Blues Man' Frederick IV (de vader van Amedee 'A5' Frederick V) die als gast zijn bijdrage levert op zang en akoestische gitaar. Het lied gaat over Lucy Mae, een vroegere geliefde van Amedee 'The Creole Blues Man' Frederick IV. De soulvolle rhythm & bluesballade 'You Amaze Me' is een ontroerend huwelijksaanzoek, dat met de nodige emotie en gevoel wordt gezongen door Amedee. De heel fijne gitaarsolo past perfect in dit mooie nummer. Wanneer een familie uit Louisiana op vakantie trekt naar Kentucky, laat een trip naar Mammoth Caves de familie met heel wat vragen zitten (Wat staat er op de muur? Wat voor soort dier?) en ze voelen dat het tijd is om weer naar huis te gaan. Dat is in het kort het verhaal van 'Going To Kentucky', een gezapig bluesnummer. Drummer Earl Smith en bassist Red Devecca zorgen voor een heerlijke groove. Ook hier etaleren Amedee en Jojjo met een knappe solo hun klasse als gitarist.   

 

 

 

 

 

 

 

 

Het laatste zelf geschreven nummer is de bluesballade 'Christmas In New Orleans', waarin Amedee zingt over unieke lokale moment, wanneer de toeristen voor een korte tijd de stad uit zijn en de lokale bewoners van hun stad even kunnen genieten van propere, rustige straten en van een eenzame ezel, voordat er weer een grote toeloop aan volk is voor Kerstmis en Nieuwjaar. Het album wordt afgesloten met drie tijdloze klassiekers. Eerst krijgen we het folky nummer 'Freight Train' van Elizabeth Cotton uit het begin van de twintigste eeuw. Ze componeerde het nummer volgens haar eigen verhaal in haar jonge tienerjaren en ze vond inspiratie bij het geluid van de treinen die passeerden kort bij haar huis in North Carolina. Jojjo Wight zingt het nummer met frisse stem. Waarom de wondermooie bluesballade 'You Don't Miss Your Water' van William Bell bij het grote publiek minder bekend is blijft voor Amedee en Jojjo nog steeds een vraagteken, want tijdens hun live optredens krijgen de Pontchartrain Shakers telkens veel positieve respons wanneer ze deze emotionele ballade brengen.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hetzelfde kan gezegd worden van 'Jumper On The Line' van R.L. Burnside. Het is een rauw bluesnummer met een gedreven groove. Het is een waardige afsluiter van dit uitstekende album en een waar eerbetoon aan deze legendarische bluesmuzikant. 'Love, Peace & Chicken Grease' is een aanstekelijk, speels en energiek album dat je meeneemt op een muzikaal avontuur vol groove en karakter. Het is een album dat barst van energie en karakter. Het is een feest voor wie houdt van een creatieve mix van funk, blues en Southern rock. Het toont de Pontchartrain Shakers als een band die durft te spelen met stijl en sfeer. Hoewel het album hier en daar iets rommelig oogt in de productie, compenseert de onweerstaanbare energie en vrolijke geest dit ruimschoots. 'Love, Peace & Chicken Grease' nodigt uit om mee te dansen, luid mee te zingen en vooral te genieten van de pure muzikaliteit en humor van de band. (8/10)

 

 

 

 

 

 

WAlter Vanheuckelom

 

 

 

 

 

 

 

 

01. Sunshine

02. Don’t Ask Me How I’m Doing

03. St. James Infirmary* [traditional]

04. Lucy May

05. You Amaze Me

06. Going to Kentucky

07. Christmas in New Orleans

08. Freight Train [Elizabeth Cotton]

09. You Don’t Miss Your Water [William Bell]

10. Jumper on the Line [R.L.Burnside] | 

 

 

 

 

 

Jojjo Wight: Zang en gitaar

Amedee “A5” Frederick V: Zang en gitaar

Red Devecca: Bas

Earl Smith: Drums

 

Gastmuzikanten  

Jamie Wight: Cornet (2)

Heidi Wight: Trombone (2)

Mike Loupe: Saxofoon (2,3)

Amedee 'The Creole Blues Man' Frederick IV: Gitaar en zang (4)