LIL' ED AND THE BLUES IMPERIALS - SLIDEWAYS

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lil' Ed Williams werd geboren in het hart van de ruige West Side van Chicago, omringd door muziek. Onder begeleiding van zijn oom, de legendarische Maxwell Street slidegitarist JB Hutto, speelde de jonge Ed al op twaalfjarige leeftijd gitaar, bas en drums. Hij vormde een team met zijn halfbroer Pookie. Ed en Pookie brachten hun tienerjaren door met lessen en steun van hun beroemde oom JB Hutto. JB heeft me alles geleerd wat ik weet. Ik zou niet zijn waar ik nu ben zonder hem, zegt Ed over zijn oom. In 1975 vormden Ed en Pookie de eerste incarnatie van de Blues Imperials. Ze gaven hun eerste optreden in een West Side club genaamd Big Duke's Blue Flame. Ze speelden in vrijwel elke club in de buurt. Toch hadden ze dagbaantjes nodig om de rekeningen te betalen. Ed werkte fulltime als buffer bij de Red Carpet Car Wash, terwijl Pookie een schoolbus bestuurde. Ze bestormden nacht na nacht de clubs met hun electriserende bluesstijl om uiteindelijk te belanden bij Bruce Iglauer, de president van Alligator Records. Al bijna veertig jaar brengen Lil’ Ed Williams And The Blues Imperials, bestaande uit bassist (en Ed’s halfbroer) James 'Pookie' Young, gitarist Mike Garrett en drummer Kelly Littleton, glorieus uitbundige en intens emotionele Chicago blues ten gehore over de hele wereld. Lil’ Ed is, net als zijn muzikale voorgangers, slidegitaarmeesters J.B. Hutto (Ed’s oom), Elmore James en Hound Dog Taylor, een gigant in het genre. Lil’ Ed And The Blues Imperials werden in 2024 opgenomen in The Blues Hall of Fame van de Blues Foundation. Tien jaar na hun laatste album 'The Big Sound Of Lil' Ed And The Blues Imperials' is de band terug met hun tiende album 'Slideways', dat op 27 februari verschijnt bij Alligator Records. Het album bevat dertien songs waarvan Ed Williams er twaalf schreef of hielp schrijven. 

 

 

 

 

 

 

 

Het album opent met het energieke 'Bad All By Myself', waarin Ed zingt dat zijn geliefde weg is en dat ze zei dat ik alleen slecht kon zijn. Bassist James 'Pookie' Young en drummer Kelly Littleton zorgen voor de heerlijke groove. Lil'  Ed zingt het nummer vol overtuiging en met krachtige stem. In het tweede gedeelte is hij ook heel aanwezig met de gitaar. De gaspedaal wordt nog wat verder ingeduwd voor de uptempo boogierocker 'One Foot On The Brake, One On the Gas' waarin Lil' Ed helemaal los gaat op zijn gitaar en ons verwent met zijn rauwe en uitstekende slidewerk. Dit is top muziek waarbij je niet stil kan blijven zitten. Lil' Ed And The Blues Imperials laten je niet op adem komen, want de laatste noot van 'One Foot On The Brake, One On The Gas' is nog maar net uitgestorven of Lil' Ed begint met een vurige gitaar riff aan 'The Flirt In The Car Wash Shirt', die wat tempo en intensiteit betreft een perfect verlengstuk is van zijn voorganger. In 'The Flirt In The Car Wash Skirt' horen we voor de eerste keer Ben Levin, het wonderkind op de toetsen, aan het werk met energiek en swingend vingerwerk op de piano. Ook Lil' Ed pakt weer uit met fantastisch slidewerk op zijn sixstring. Na drie nummers hebben we elke seconde genoten van deze energieke en aanstekelige muziek van Lil' Ed And The Blues Imperials. 

 

 

 

 

 

 

 

De meer dan vijf minuten durende slowblues 'Homeless Blues' is de enige cover op het album. Dit nummer over daklozen, die nergens naartoe kunnen werd geschreven door Willie 'Long Time' Smith, een blues pianist/zanger uit Chicago. Er klinkt veel emotie en verdriet in de stem van Lil' Ed wanneer hij 'Homeless Blues' zingt. De baslijn van Pookie is het kloppend hart van deze prachtige, emotionele slowblues. Ben Levin draagt met zijn warme orgelklanken de melodie en zorgt voor de nodige diepgang. De prachtige, hartverscheurende solo's van Lil' Ed en Michael Garrett raken je tot in de kleinste vezel van je lichaam. Drummer Kelly Littleton en bassist James 'Pookie' Young zorgen voor de swingende shuffle groove in het opdwepende '13th Street And Trouble', waarin Lil' Ed fantastisch uithaalt met vlijmscherp en snedig slidewerk, ondertussen leeft Ben Levin zich uit met zijn barrelhouse pianospel. Het uptempo nummer 'Make A Pocket For Your Grief' is een song met een wijze boodschap. Ook hier is het weer genieten van de instrumentale virtuositeit van Lil' Ed en Michael Garrett op de gitaar. 

 

 

 

 

 

 

 

 

De meeste onder ons zullen zich wel herkennen in 'More Time', waarin Lil' Ed zingt dat hij elke dag tijd te kort komt. Instrumentaal is het genieten van het knappe pianospel van Ben Levin en van de prachtige, gevoelvolle gitaarsolo van Michael Garrett. Lil' Ed opent met een uitstekende slidesolo het vloeiende 'If I Should Lose Your Love'. Hij blijft met knappe slide vullingen het gehele nummer uitdrukkelijk aanwezig. Lil' Ed en Pam Williams schreven samen de prachtige slowblues 'Wayward Women'. Er klinkt veel emotie in de stem van Lil' Ed wanneer hij het over de eigenzinnige vrouwen heeft. Net als in de andere slowblues 'Homeless Blues' is de schitterende baslijn van James 'Pookie' Young het kloppend hart van 'Wayward Women'. Ben Levin zorgt met zijn warme orgelklanken voor de nodige diepte en Michael Garrett en Lil' Ed kleuren deze slowblues met gevoelvol en subliem gitaarwerk. 'Crazy Love Affair' is een loom swingende, jazzy bluesshuffle, waarin drummer Kelly Littleton met zijn borstels zijn drums beroert. Lil' Ed moedigt zijn maatje Michael Garrett aan om een solo te beginnen en die beantwoordt die aanmoediging met een heel fijne en gevoelvolle snarensolo die perfect in de song past. Even later krijgen we nog een erg knappe solo van pianist Ben Levin. 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met het stevige 'Cold Side Of The Bed' krijgen we snedige Chicago blues, die aangedreven wordt door de orgelklanken van Ben Levin. Bassist James 'Pookie' Young en drummer Kelly Littleton bewijzen andermaal dat ze samen een sterke en betrouwbare ritmesectie vormen. LIl' Ed en Michael Garrett zijn met hun gitaren weer heel uitdrukkelijk aanwezig. Qua stijl en ritme sluit 'What Kind Of World Is This' perfect aan bij zijn voorganger 'Cold Side Of The Bed'. Lil' Ed vraagt zich terecht af in welke wereld we momenteel leven. Ook hier krijgen we andermaal uitstekend gitaarwerk van Lil' Ed en Michael Garrett te horen. Lil' Ed And The Blues Imperials sluiten hun nieuwe album af met de stomende boogie bluesrocker 'You Can't Strike Gold From A Silver Mine'. In deze afsluiter pakt Lil' Ed uit met een waanzinnige slidesolo, die je raakt tot in de kleinste vezel van je lichaam. Top nummer.    

 

 

 

 

 

 

 

 

'Slideways' is het nieuwste studioalbum van de legendarische Chicago bluesband Lil’ Ed And The Blues Imperials. Het is hun tiende release op het invloedrijke label Alligator Records. Lil’ Ed’s gitaarstijl ademt de geest van zijn grote voorgangers zoals zijn oom J.B. Hutto, Elmore James en Hound Dog Taylor, maar hij brengt het op 'Slideways' met een frisse urgentie en speelsheid, die zowel fans van het eerste uur als nieuwkomers zal aanspreken. 'Slideways' is een demonstratie van wat klassieke Chicago blues vandaag de dag kan zijn, namelijk rauw, oprecht, speels én emotioneel gelaagd. De plaat balanceert moeiteloos tussen blues traditie en persoonlijke expressie, waarbij elk nummer zijn eigen karakter en verhaal draagt zonder ooit het energielevel te verliezen. 'Slideways' is een album voor liefhebbers van echte, ongepolijste blues, zowel voor toegewijde fans van Lil’ Ed And The Blues Imperials, als voor iedereen die klassieke blues wil ontdekken met een moderne, energieke twist. (8,5/10)

 

 

 

 

 

 

Walter Vanheuckelom

 

 

 

 

 

 

01. Bad All By Myself

02. One Foot On The Brake, One On The Gas

03. The Flirt In The Car Wash Skirt

04. Homeless Blues

05. 13th Street And Trouble

06. Make A Pocket For Your Grief

07. More Time

08. If I Should Lose Your Love

09. Wayward Women

10. Crazy Love Affair

11. Cold Side Of The Bed

12. What Kind Of World Is This?

13. You Can’t Strike Gold From A Silver Mine

 

 

 

 

Lil’ Ed Williams – slidegitaar, zang

Michael Garrett – gitaar

James “Pookie” Young – bas

Kelly Littleton – drums

Ben Levin – piano (track 3,5,7,10), orgel (track 4,6,9,11)