THE JOHHNY MAX BAND - JOHNNY MAX & HIS SO CALLED FRIENDS 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The Johnny Max Band begint aan een nieuw spannend hoofdstuk met hun achtste album 'Johnny Max & His So Called Friends'. Het werd uitgebracht 24 november 2025. Het album bevat dansbare en goed geschreven nummers, samen met een frontman die niet bang is om risico's te nemen, en met gastoptredens van enkele van Ontario's meest briljante muzikanten, waaronder Jim Casson, Quisha Wint, Wayne DeAdder, Neil Chapman, Dylan Wickens en anderen. Er staan acht gloednieuwe, door de band geschreven, nummers die variëren van New Orleans tot seventies roots, tot wat Tex Mex-gevoel, maar nog steeds met het Roadhouse soul-gevoel dat kenmerkend is voor de muziek van The Johnny Max Band. 

 

 

 

 

 

 

 

 

McAneny (aka Johnny Max), Jim  Casson, Bill Evans en Steve Goldberger schreven samen de aanstekelijke opener 'You Can Do Better Than Him'. Het nummer ademt de sfeer van Beale Street en New Orleans. Instrumentaal is het genieten van het knappe toetsenwerk van Bill Evans op de piano en het knappe solo slidewerk op de gitaar van Dylan Wickens. Dezelfde vier schreven samen ook het uptempo nummer 'How The Other Half Lives'. In dit nummer vraagt een nieuwsgierige Johnny Max zich af hoe de andere helft op deze wereld leeft. 'How The Other Half Lives' begint met een gesproken aankondiging van Nan McAneney. Met hun prachtige stemmen zorgen de zangeressen Suzie Vinnick en Quisha Wint voor de perfecte ondersteuning bij de vocale prestaties van frontman Johnny Max. Deze keer komt het uitstekende solowerk op de gitaar van Wayne DeAdder. Bill Evans ruilde zijn piano in voor het Hammond orgel. De muziek van The Johnny Max Band blijft heel dansbaar in 'I've Said All The Sorrys I'm Gonna Say'. Er zit de nodige galm op de snarensolo van gitarist Wayne DeAdder en Steve Goldberger schittert met zijn knap lopende baslijn.  

 

 

 

 

 

 

 

 

De eerste cover op het album is 'Might As Well Be On Mars'. Neil Chapman schreef het nummer en nam het in 2017 op voor zijn album 'Hollywood World'. The Johnny Max Band maakt er een kortere, swampy getinte versie van. Neil Chapman neemt in deze versie al het gitaarwerk voor zijn rekening. Frontman Johnny Max schreef 'I've Never Met A Bridge', met N.Jay Burr en zijn tuba in de instrumentale hoofdrol. Met het vintage, jazzy 'These Are The Things That Make Me Think Of You' waagt The Johnny Max Band zich aan de muziek die Cole Porter en Frank Sinatra tot in de puntjes beheersten. Drummer Jim Casson schittert met zijn borstels in dit piano gedreven nummer. Ook hier wordt gebruik gemaakt van blazers. Een grootse Dave Dunlop is het gehele nummer uitstekend en uitdrukkelijk aanwezig. Met een schitterende trompetsolo zet hij zelf de kers op de taart. De vocale kwaliteiten van Johnny Max komen hier volledig tot hun recht. De sound wordt wat zwaarder, in het funky getinte 'Memphis Women & Fried Chicken'.  Het is een cover van Dan Penn uit 1994. Net als in de cover 'Might As Well Be On Mars' voegt The Johhny Max Band hun eigen accenten toe in 'Memphis Women & Fried Chicken' en drukt zo hun eigen stempel op deze covers. De gitaarliefhebbers zullen genieten van het knappe gitaarwerk van Dylan Wickens en Mitch Lewis. 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met een prachtige drum intro trekt Jim Casson 'Kiss From Joanne' op gang. De ritmesectie, met drummer Jim Casson en bassist Russ Boswell', zorgen voor de uitstekende groove en Wayne DeAdder neemt de prachtige gitaarsolo voor zijn rekening. Ook hier zit er weer de nodige galm op de gitaar van Wayne. 'What's Good For The Goose' is een heel aantrekkelijke Nola boogie. Een ronduit fantastische Evans op de piano teistert zijn toetsen op de piano en Dylan Wickens doet hetzelfde met zijn snaren op de gitaar. Het blijft swingen met de gospel boogie 'When You Lose Somebody', waarin de samenwerking tussen zanger Johnny Max en de backing zangeressen Suzie Vinnick, Quisha Wint en Sabine Casson het nummer naar een hoger niveau tillen. In 1975 schreef Andy Fraser 'Be Good To Yourself'. Hij bracht het nummer als single uit en scoorde er een hitje mee. The Johnny Max Band had wel oren aan die boodschap en besloot om deze slogan op hun eigen wijze te verkondigen. Het resultaat is een knappe, vloeiende rocker, met uitstekend piano en gitaar solowerk van Jim Casson en Dylan Wickens. Het album wordt afgesloten met het heel korte 'Plastic Jesus'. Het is een Amerikaanse folksong geschreven door Ed Rush en George Cromarty in 1957. Ze namen het in 1962 op als een humoristische reclameparodie onder de naam The Goldcoast Singers.  

 

 

 

 

 

 

 

'Johnny Max & His So-Called Friends' is een album waarin The Johnny Max Band hun lange staat van dienst in de blues en rootsmuziek samenvat in een aanstekelijk feelgood jasje. De plaat nestelt zich muzikaal tussen Rhythm ’n’ Blues, honky-tonk en Louisiana achtige grooves, met af en toe een vleugje rockabilly en gospel achtige invloeden. Het geluid blijft organisch, warm en vooral levendig, met veel ruimte voor levendige instrumentatie zoals pianolicks, slidegitaren en tuba accenten, plus soulvolle achtergrondvocalen. 'Johnny Max & His So Called Friends' is een aanstekelijk en kwalitatief album met diepe roots in traditionele Amerikaanse muziekstijlen, verpakt in een frisse en speelse uitvoering. (7,5/10)

 

 

 

 

 

Walter Vanheuckelom

 

 

 

 

 

 

 

01. You Can Do Better Than Him

02. How The Other Half Lives

03. I've Said All The Sorrys I'm Gonna Say

04. Might As Well Be On Mars

05. I've Never Met A Bridge

06. These Are The Things That Make Me Think Of You

07. Memphis Women & Fried Chicken

08. Kiss From Joanne

09. What's Good For The Goose

10. When You Love Somebody

11. Be Good To Yourself

12. Plastic Jesus

 

 

Johnny Max: Zang en backing vocals

Jim Casson: Drums, percussie, orgel bas, loops en backing vocals

Bill Evans: Piano, orgel en Wurlitzer

Mitch Lewis: Gitaar, akoestische gitaar, gitaarsolo (1,7)

Wayne DeAdder: Gitaar (2,3,8), Gitaar solo (1,2,3,8) Backing vocals (3)

Dylan Wickens: Gitaar, gitaar solo (1,7,9,11)

Neil Chapman: Gitaar (4), gitaar solo (4)

Steve Goldberger: Bas

Russ Boswell: Bas (8), Staande bas (6)

N. Jay Burr: Tuba

Dave Dunlop: Trompet

Suzie Vinnick: Backing vocals

Quisha Wint: Backing vocals

Sabine Casson: Backing vocals (10) en handclaps

Nan McAneney: Commentaar (2)