ANNI PIPER - MEN ARE LIKE POTATO CHIPS

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De in Australië geboren zangeres Anni Piper, is in haar thuisland bekend als de First Lady of the blues. Pipers debuutalbum 'Jailbait' won de prijs voor Beste Nieuwe Talent bij de Australian Blues Music Awards. Vervolgens tekende ze een contract bij Blues Leaf Records in New Jersey. Piper besloot zich in de VS te vestigen, waar ze optrad op festivals en in gerenommeerde bluesclubs in meer dan veertig staten. Overal waar ze kwam veroverde ze harten veroverde en maakte ze naam. 'Men Are Like Potato Chips' is het zevende studio album van Piper, die nu in Portland, Oregon woont. Ze is niet alleen een sensuele zangeres, maar ook een begenadigd bassist, een scherpzinnige componiste en een show topper. De negen nummers op het album zijn allemaal eigen composities, met uitzondering van John Prine’s 'Angel from Montgomery', waarop Tim Langford van Too Slim & The Taildraggers gitaar speelt. Piper maakte van dit album een ​​familieproject en is er trots op dat haar zoon Flynn Piper de backing vocals verzorgt. Qua stijl is het een gevarieerde collectie, variërend van traditionele blues tot keiharde bluesrock. Pipers eigen composities zijn thematisch eigenzinnig, vaak humoristisch en bieden een gedurfd, uniek perspectief op relaties en intimiteit.

 

 

 

 

 

 

 

 

Anni Piper opent haar nieuwe album met de funky getinte bluesrocker 'Devil Bride', waarin ze vertelt over een provocerende trouwdag, met een bruid met een strakke rode latex bruidsjurk en een glanzende hooivork in haar hand in plaats van een bruidsboeket. Met haar beukende zware baslijn stuwt Anni het nummer vooruit. De bijbehorende knappe gitaarsolo is van Ted Swanson. Haar teksten blijven provocerend in 'Naughty Nurse', waarin ze zingt dat de betreffende heer een geluksdag kent want de verleidelijke, sexy, bloedmooie en stoute verpleegster komt langs om hem te verzorgen. Drummer Joe Trump en bassiste Anni Piper zorgen voor een verschroeiende groove. Gitarist Ted Swanson kruidt 'Naughty Nurse' met vurige gitaarriffs en Steve Kerin laat zijn wervelende orgelklanken op de juiste momenten lekker aanzwellen. In de titeltrack 'Men Are Like Potato Chips' vergelijkt Anni op humoristische wijze mannen met chips. Ze vergelijkt haar liefde voor mannen met haar liefde voor chips. Ze kan van beiden nooit genoeg krijgen. Het is een NOLA bluesnummer met barrelhouse pianospel van Steve Kerin en een levendige tubasolo van Chris Shuttleworth.   

 

 

 

 

 

 

 

Zoals in meerdere songs combineert Anni Piper ook in 'Cactus Girl' humor met rauwe emotie. Dat ze een uitstekende bassiste is etaleert ze andermaal in dit nummer, met een korte bassolo als orgelpunt. Drummer Joe Trump bepaalt met strak en energiek slagwerk het tempo van 'Cactus Girl', dat verder gekleurd wordt met schreeuwerige gitaarklanken en wervelend orgelwerk van Ted Swanson. Het tempo vertraagt voor 'Cheetah', dat met zwoele stem wordt gezongen door Anni. Swanson kleurt het nummer andermaal met een mooie snarensolo op de gitaar en ook John Dover speelt zich in de kijker op de trompet. 'Stalker' is één van de mindere nummers op het album, toch wil ik het mooie gitaarwerk van Swanson vermelden. Met een opwindende en energieke drumintro opent drummer Brian Foxworth de rechttoe rechtaan bluesrocker 'Match With A Sasquatch'. De enige cover op het album is de klassieker 'Angel From Montgomery' van John Prine uit 1971. Anni Piper geeft het nummer haar eigen invulling en ze leeft zich vocaal helemaal in dit nummer in. Tim Langford van Too Slim & The Taildraggers is de man achter het knap en gevoelvol gitaarwerk en Anni's zoon Flynn verzorgt de backing vocals. 

 

 

 

 

 

 

 

 

Anni Piper sluit haar nieuwe album af zoals ze begon, namelijk met een verschroeiende, funky getinte bluesrocker. 'F.I.G.J.A.M' is de titel en Anni Prijst hierin haar erotische vaardigheden. 'Men Are Like Potato Chips' is geen standaard bluesalbum. Het is eerder een persoonlijke, theatrale bluesperformance waarin Anni Piper bewust speelt met clichés, genderrollen en humor. Waar klassieke blues vaak draait rond rauwe emotie en eenvoud, kiest dit album voor ironie, charisma, provocatie en een flinke dosis zelfbewust entertainment. Het resultaat is een plaat die waarschijnlijk verdeelt. Bluespuristen zullen het te speels vinden. Andere luisteraars zullen het juist verfrissend en eigenzinnig vinden. 'Men Are Like Potato Chips' is een album dat meer draait om persoonlijkheid en performance dan om traditionele bluesdiepgang. (7,5/10)

 

 

 

 

 

Walter Vanheuckelom

 

 

 

01. Devil Bride 3:15

02. Naughty Nurse 4:32

03. Men Are Like Potato Chips 3:23

04. Cactus Girl 3:47

05. Cheetah 4:08

06. Stalker 3:23

07. Match with A Sasquatch 3:04

08. Angel from Montgomery 4:41

09. F.I.G.J.A.M. 3:26

 

 

Anni Piper: Bas en zang

Flynn Piper: Backing vocals

Ted Swanson: Gitaar (alle songs behalve 8) en Hammondorgel (4)

Tim Langford: Gitaar (8)

Steve Kerin: Hammondorgel en piano (2,3,6,8)

Jimi Bott: Percussie

Brian Foxworth: Drums (1,5,6,7,8,9)

Joe Trump: Drums (2,3,4)

John Dover: Trompet

Chris Shuttleworth: Tuba