SWING WESPELAAR FESTIVAL 2019 - DAG TWEE ZATERDAG 17 AUGUSTUSTUS 2019 - Walter Vanheuckelom

Reports

About: 
SWING WESPELAAR FESTIVAL 2019 - DAG TWEE ZATERDAG 17 AUGUSTUSTUS 2019 - Walter Vanheuckelom
Artist: 
Swing Wespelaar Festival
Date: 
17/08/2019
Venue: 
Swing Wespelaar Festival
Place: 
Wespelaar
Your Reporter on the Spot: 
Walter Vanheuckelom
SWING WESPELAAR FESTIVAL 2019 - DAG TWEE ZATERDAG 17 AUGUSTUSTUS 2019 - Walter Vanheuckelom
 
 
 
 
 
 
Geen augustus zonder het Swing Wespelaar Festival, ook dit jaar had de organisatie van Swing Wespelaar weer een uitstekend en gevarieerd programma in elkaar geknutseld. De weerprognoses waren niet denderend, maar dat kon de pret niet deren en achteraf gezien viel het toch nog erg goed mee en viel er niet zo veel regen als verwacht. Dag twee werd geopend door de jonge Nederlandse band Dave Warmerdam Band. Deze vijf jonge mensen delen hun liefde voor de blues en jazz en zonder moeite weten ze op het podium verschillende stijlen en sferen te combineren tot een sound die zowel een jong als een ouder publiek aanspreekt. Dave Warmerdam Band bestaat uit de volgende uitstekende muzikanten toetsenist/zanger Dave Warmerdam, gitarist Sonny Ray van den Berg, drummer Rick Van de Voort, bassist Lars Hoogland en de fantastische zangeres Janne Timmer. Hun set in Wespelaar bestond uit een mix van covers en eigen nummers. Ze begonnen hun set met de Junior Wells klassieker 'Little By Little' en ze wisten dadelijk de aandacht van het publiek te trekken. Ze slaagden er meteen in om hun eigen jazzy accenten te leggen in deze swingende blues klassieker. Het vijftal liet met geweldig mooie nummers zoals 'Tears Ain't Fun' en met 'Our Fire Still Burns On' horen dat ze ook erg sterke eigen nummers hebben. Met frontvrouw Janne Timmers beschikt de band over een erg aantrekkelijke en goed bewegende frontvrouw, die bovendien een fantastische stem heeft en zich helemaal in haar nummers weet in te leven. Ze kan heel intiem en ingetogen zijn, maar ook heel speels en uitbundig. Een lust voor het oor en het oog. De wondermooie en intense David Allen Coe cover 'Tennessee Whiskey' was één van de vele hoogtepunten van dit concert. Andere hoogtepunten waren de lang uitgesponnen Aretha Franklin cover 'Sweet Lover', met erg knap slide werk van gitarist Sonny Ray van den Berg. Dave Warmerdam schitterde met een mooie jazzy piano solo en even later nam Sonny Ray met verschroeiend snarenwerk over. Janne haar stem klonk soms heel verleidelijk en een ander moment heel zelfverzekerd. Het was een lust voor het oog om deze jongedame op het podium te zien bewegen tijdens de solo's van haar muzikanten. 'Proud Mary' van Creedence Clearwater Revival, werd gebracht in de Ike & Tina Turner versie. Ook hier slaagde de Dave Warmerdam band er moeiteloos in om haar eigen accenten in het nummer te leggen, zodat dit wel een heel speciale en heel aantrekkelijke versie werd. Het vijftal sloot hun schitterende concert af met 'I Won't Complain'. Ze kregen van het publiek een daverend minutenlang durend applaus. Dave Warmerdam Band zorgde voor een heel sterk openingsconcert, dat elk moment opwindend en boeiend bleef en geen enkel zwak moment kende. In Nederland speelde Dave Warmerdam Band al op heel wat grote festivals en hebben ze al heel wat naambekendheid. Na hun optreden in Wespelaar zal hun fanbase zeker aangevuld worden met heel wat Belgische muziekliefhebbers. Het vijftal is dit jaar ook geselecteerd voor de Dutch Blues Challenge en ze worden genoemd als de te kloppen band.
 
 
 
 
 
De hier nog bij vele muziekliefhebbers onbekende Portugees Vitor Bacalhau stond voor de moeilijke opdracht om nog beter te doen dan de Dave Warmerdam Band. Eigenlijk kan je beide bands niet vergelijken, want ze spelen totaal andere muziek. Vitor Bacalhou is een power bluesrock trio, dat vooral stevige rock en bluesrock, met spetterende gitaar riffs speelt. Er zitten behoorlijk wat vintage invloeden van de grote rockbands, zoals Led Zeppelin in hun muziek. Wat verschijning betreft lijkt Vitor wat op Frank Zappa. Op de European Blues Challenge 2018 in Noorwegen behaalde deze band een derde plaats. Hun set bestond vooral uit songs van zijn recentste album 'Cosmic Attraction', dat eind 2017 verscheen, maar er zaten ook al een paar nieuwe nummers van de EP 'I Am Leaving' die op zesentwintig september verschijnt. Dat Vitor een uitstekend gitarist is mochten we meteen horen in het prachtige 'Old Soul'. De stevige blues shuffle 'Leave Me Alone', uit de nieuwe EP die er aankomt, stond bol van uitstekend snarenwerk. 'I've Been Dreaming' is een bluesrock ballade, die met veel gevoel gezongen werd door Vitor en zijn intense snarenwerk ging door merg en been. Het sublieme 'Dirty Little Girl' was voor mij het absolute hoogtepunt van het concert van Vitor Bacalhau. Het ging naadloos over in het verschroeiende 'Mean Woman', waarin bassist Luis Trindade met een uitstekende diepe baslijn voor het bonkende hart zorgde. Tijdens de Delta blues geïnspireerde single 'I'm Leaving', die de aankomende EP moet promoten liet Vitor zien en horen dat hij ook erg goed met de bottleneck overweg kan. De fans van het stevigere werk hebben zeker hun hart kunnen ophalen aan dit Portugees power trio.
 
 
 
 
 
Er was al veel contrast tussen de muziek van de twee eerste bands, maar het contrast tussen de muziek van Vitor Bacalhau en de Chicago blues van Johnny Burgin & Quique Gomez kon echt niet groter. Johnny Burgin wordt The Worldwide West Side Guitar Man genoemd omdat hij tweehonderdvijftig optredens per jaar speelt in Europa, Japan en doorheen de gehele USA. De in Madrid geboren Quique Gomez is een fantastische mondharmonicaspeler, die al elf albums uitbracht en al op vijf continenten speelde. De laatste jaren doen Johnny en Quique heel wat shows samen en in 2018 namen ze samen het album 'Doz Hombres Wanted' op. Het was dan ook niet meer dan normaal dat er heel wat nummers uit dat album in Wespelaar aan de beurt kwamen. Samen met bassist David Salvador en drummer Pascu Monje begonnen Johnny en Quique aan hun concert met een instrumentale blues shuffle. Het aanstekelige, door Hudson Whittaker geschreven, 'Don't Blame Shorty' werd door Quique op een heel aangename wijze gezongen. Daarna ging het ritme steil de hoogte in voor het schitterende 'You'Can't Steal My Sugar'. Dat hij een erg fijne gitarist is liet Johnny horen in het meeslepende 'Let Me Be Your Teddy Bear'. De gitaar van Johnny Burgin en de mondharmonica van Quique Gomez zorgden om beurt voor een prachtige solo en beide instrumenten vulden elkaar erg goed aan. Met 'Calfornia Blues' nam het duo ons mee naar de Delta Blues. Johnny vertelde ons dat zijn vrouw een grote hulp was om een titel te zoeken voor zijn nummers. Het door het mondharmonica begeesterde shuffle 'Your Charm Wont Help You' was één van de titels die zijn vrouw aanbracht. Quique zong de jazzy ballade 'Funny But True', dat gekruid werd met een warme mondharmonica solo. Ze sloten hun concert af met 'You Can't Steel My Guitar', een swingend uptempo nummer dat een einde maakte aan een uurtje vol met pure bluesmuziek.
 
 
 
 
 
 
De echte bluesliefhebbers bleven aan hun trekken komen met de zeventigjarige, rijzige Watermelon Slim. Slim bespeelde zowel de slide gitaar als de mondharmonica in Wespelaar. De prijzen en Awards die deze Vietnam veteraan ooit won met zijn muziek zijn, niet meer op vier handen te tellen. Slim begon aan het concert met het uitstekende 'Hard Times'. Hij had zijn gitaar op een tafeltje gelegd en bespeelde rechtstaand zijn instrument. Met zijn kenmerkende hese stem wist hij zijn nummers met veel gevoel en overtuiging te brengen. Bovendien was het sublieme slidewerk van deze oude rat in het vak, om duimen en vingers af te likken. Het werd wat rauwer en steviger in de stomende bluesrocker 'The Wheel Man', waarin het weer volop genieten was van Slim's werk met de bottleneck. Er passeerden met 'Saint Peters Ledger', 'Gypsy Woman', 'Post Modern Blues' en '61 Highway Blues' in Wespelaar heel wat nummers uit het recentste album 'Church Of The Blues', dat in het begin van dit jaar verscheen. Het aanstekelige bluesnummer 'Saint Peters Ledger' werd weer op een prachtige wijze gebracht door deze veteraan. 'Gypsy Woman' is een Muddy Waters cover, die Slim bracht als eerbetoon aan één van zijn grote blueshelden. Hiervoor was hij vanachter zijn gitaar gekomen en etaleerde hij met grote klasse zijn blaas en zuigwerk op de mondharmonica. De ritmesectie zorgde voor het strakke ritme van het door Mississippi Fred McDowell geschreven '61 Highway Blues', waarin Slim nogmaals schitterde door zijn uitstekende werk met de bottleneck. Het zelf geschreven 'Post Modern Blues' was zonder twijfel één van de hoogtepunten van dit erg knappe concert. Het spelplezier straalde het gehele optreden van Watermelon Slim af en hij slaagde er bovendien om dat uit te stralen naar zijn publiek. Afsluiten deed Slim met het Delta blues geïnspireerde 'Archetypal Blues', waarin hij de bottleneck weer op een weergaloze wijze over de snaren op de hals van zijn gitaar liet glijden, terwijl hij ode bracht aan een hele reeks blueslegendes. Achteraf bedankte hij het publiek dat ze naar zijn concert en naar het festival gekomen waren. Het dankbare publiek bedankte deze bluesveteraan met een warm en langdurig applaus.
 
 
 
 
 
 
Met de Amerikaan Bobby Radcliff krijgen we opnieuw een iets oudere muzikant op het podium. Bobby had zijn hoogtepunt in de late jaren tachtig en in het begin van de jaren negentig. In die periode stond hij ook op het podium van het Blues Peer Festival. Daarna kwam Bobby nog weinig naar Europa en spitstte hij zich toe op de muziekscene in en rond New York. Zijn debuutalbum 'Early In The Morning' verscheen in 1984 en zijn voorlopig laatste album 'Crime School' dateert van vorig jaar. Ondertussen was het in Wespelaar lichtjes beginnen regenen en was er wel wat volk vooraan verdwenen om ergens te gaan schuilen. Samen met gitarist Jonne Kulluvaara, drummer Mikko Peltola en de verrassende bassist Johnny Burgin begon Bobby aan zijn optreden met de aantrekkelijke rocker 'Dresses Too Short', gevolgd door het funky getinte 'What A Man Can Do'. Uit zijn debuutalbum kwam de cover 'Uh' , de vloeiende funky getinte rocker waarmee Dyke And The Blazers in 1967 een grote hit scoorden. De ballade 'One Night With You' was een andere bekende cover, waarmee de band probeerde wat animo in het concert te krijgen. Het bleef allemaal wat vlak en oppervlakkig, zodat er weinig opwinding en beleving te noteren viel op en voor het podium. Bobby Radcliff liet op mij een uitgebluste indruk na, iemand die gewoon nog wat wil spelen en op zijn lauweren rusten.
 
 
 
 
 
 
 
Dit kan zeker niet gezegd worden van Jamiah Rogers, een geweldige gitarist van drieëntwintig jaar die zich in ijltempo heeft opgewerkt tot een topper in de Chicago bluesscene. Op zijn zestiende startte hij samen met twee neven als powertrio onder de naam Jamiah On Fire & The Red Machine. Vijf jaar later vormde hij samen met zijn vader en bassist Tony Rogers en drummer Dionte Skinner, The Jamiah Rogers Band. Deze jonge gitaargod was voor mij een enorme verrassing op Swing Wespelaar. Jamiah is een kruising tussen Jimi Hendrix en Alvin Lee en zijn concert bestond uit een mix van bekende bluesrock covers en nummers uit zijn debuutalbum 'Blues Superman' uit 2017. Hij begon zijn concert met de titeltrack uit zijn album 'Blues Superman'. In deze vloeiende shuffle haalde Jamiah meteen vernietigend uit met supersnel vingerwerk op zijn stratocaster. Met zijn rood kostuum en de nodige flair stal hij de show en straalde hij op het podium van Swing Wespelaar. Daarna volgde een geweldige versie van de Elmore James klassieker 'The Sky Is Crying'. Daarin liet de jonge gitaar tovenaar horen dat hij niet alleen over snelle vingers beschikt, maar dat hij ook veel gevoel in zijn snarenwerk kan leggen. Het publiek werd gek van dit jonge geweld en ook met de sterke versie van de Jimi Hendrix cover 'Hey Joe' wist hij het publiek in vervoering te brengen. Net als zijn grote voorbeeld begon hij zijn Strat met zijn tanden te bespelen. Later nam hij zijn gitaar nog tussen de benen zonder kwaliteit te verliezen, gewoon maar om te tonen wat hij allemaal in zijn mars heeft. Achteraf hoorde ik een paar mensen zeggen dat hij scoorde met covers en daar zat misschien wel wat waarheid in. Het overgrote deel van het concert waren bekende covers, maar de wijze waarop Jamiah die speelde was grandioos en de paar eigen songs beloofden toch heel wat goeds. Zelf was ik overdonderd over wat deze jongeman op het podium toonde. Met zijn vader Tony Rogers op bas en Dionte Skinner op drums had hij bovendien een erg stevige ritmesectie naast hem. Ik mag hier nog schrijven wat ik wil, ik zal deze jongeman altijd te kort doen, omdat woorden nu eenmaal niet groot genoeg zijn om te omschrijven wat Jamiah allemaal op het podium bracht. Daarvoor moest je op Swing Wespelaar aanwezig zijn en het live meegemaakt hebben. Andere hoogtepunten waren de spetterende Rolling Stones cover 'Miss You', met een knappe bassolo van vader Tony Rogers en waarin 'Another One Bites The Dust' van Queen in verwerkt was. Een aanstekelijke versie van de Texas blues shuffle 'Further Up On The Road', een hit voor The Bobby Blue Bland in 1957. In het verschroeiende uptempo nummer 'Something About You Girl' haalde Jamiah nogmaals geweldig uit met zijn zinderend en weergaloos gitaarwerk. De gitaar huilde, riep, schreeuwde en kreunde dat het een lust was voor het oor. Ook de Muddy Waters cover 'Hoochie Coochie Man', waarin Jamiah zijn eigen accenten goed wist te plaatsen, kon erg bekoren. Met 'The Boy Next Door', een eigen nummer van zijn debuutalbum ' Blues Superman' sloot Jamiah Johnson zijn spetterende optreden op Swing Wespelaar af. Een optreden dat bij veel toeschouwers een geweldige indruk naliet en heel wat stof voor napraten meebracht. Voor mij is hij een top gitarist en ik kijk nu al uit naar zijn volgende album en zijn volgende concert in België.
 
 
 
 
 
 
Dag twee werd afgesloten met de dame die in 2011 gekroond werd tot 'Queen Of The Blues', tijdens een huldiging op het Chicago Blues Festival. Ze kreeg toen de kroon van Koko Taylor uit handen van Joyce Threatt, de dochter van Koko Taylor. Shemekia is de dochter van blueslegende Johnny Copeland, maar ze is ondertussen de grote dame van de blues geworden, met een trofeeënkast die al lang te klein is voor alle Awards en prijzen die ze mocht ontvangen. Als negentienjarige bracht ze haar debuutalbum 'Turn The Heat Up' uit en twintig jaar later in 2018 verscheen haar negende studioalbum 'America's Child'. Shemekia is met een uitmuntende blues- en soulstem gezegende vocaliste, die al op de grootste festivals ter wereld optrad. Samen met bassist Kevin Jenkins, gitarist Arthur Neilson, ritme gitarist Kenneth Scandlyn en drummer Robin Gould III begon Copeland haar concert met twee songs uit haar recentste album, namelijk 'Ain't Got Time For Hate' en 'Would You Take My Blood'. De eerste was een stomende blues song met een boodschap, want de politieke leiders werden hier op de korrel genomen en Shemekia verdedigde de diversiteit in onze huidige samenleving. Instrumentaal was het genieten van de prachtige slide riffs van Arthur Neilson en de stem van Shemekia was een genot om naar te luisteren. Met veel overtuiging schreeuwde de zangeres haar afkeer uit tegen racisme in 'Would You Take My Blood'. Ook deze bluessong had een krachtige boodschap. In het erg aantrekkelijke refrein stelde Shemekia de indringende vraag of je als blanke die bloed nodig heeft, wel haar bloed zou willen of liever zou sterven. In 1942 namen Sonny Terry en Brownie McGee het nummer 'The Battle Is Over, But The War Goes On' op. De versie van Shemekia Copeland  is in niets te vergelijken met het origineel. Het stomende ritme en het vuur en de passie in de stem van de zangeres waren weer zeer bepalend. De ritme sectie, met Robin Gould op drums en Kevin Jenkins op de basgitaar, rolden het tapijt uit waarop gitarist Arthur Neilson weer vernietigend kon uithalen. Wat een klasse. Ook oudere nummers, zoals 'Married To The Blues' uit haar debuutalbum kwamen aan bod in Wespelaar. Voor wie op een vloeiend dansnummer zat te wachten was er 'The Wrong Idea', een aanstekelijk, onvervalst en ouderwets rock'n roll nummer, waarbij het moeilijk was om te blijven stilstaan. Met haar krachtige powervolle stem ging Copeland met 'In The Blood Of The Blues' terug naar de tijd van de slavernij en het ontstaan van de blues. Spijtig genoeg begon het toen in Wespelaar te regenen. Andere hoogtepunten waren 'Great Rain', 'Crossbone Beach', 'Never Going Back To Memphis' en 'Ghetto Child'. Shemekia, de Queen Of The Blues bewees in Wespelaar dat ze die titel dubbel en dik verdiend. Ze is gewoon buiten categorie. Top Klasse.
 
 
 
 
 
Walter Vanheuckelom