CATFISH - DE BOSUIL, WEERT 26 MAART 2022 - Walter Vanheuckelom

Reports

About: 
CATFISH - DE BOSUIL, WEERT 26 MAART 2022 - Walter Vanheuckelom
Artist: 
Catfish
Date: 
26/03/2022
Venue: 
De Bosuil
Place: 
Weert
Your Reporter on the Spot: 
Walter Vanheuckelom
CATFISH - DE BOSUIL, WEERT 26 MAART 2022 - Walter Vanheuckelom
 
 
 
 
 
 
Op 26 Maart was het weer een hoogdag voor de bluesrock fans, want de Britse band Catfish was te gast in De Bosuil, de muziektempel van Weert. Catfish is een Britse bluesrock band die al verscheidene Awards won op de Britse Blues Awards. Hun debuutalbum 'So Many Roads' dat in januari 2015 verscheen, was meteen een schot in de roos en het album ging dadelijk tot nummer één op de Independent Blues Broadcasters Association (IBBA) Blues Airplay Charts in januari 2015 en werd door IBBA verkozen tot album van de maand in februari 2015. Op de Britse Blues Awards 2016 was Catfish al goed vertegenwoordigd met Paul Long die de Award van beste toetsenist won, met Matthew Long die derde werd in de categorie Young Artist Of The Year en met de nominatie van de band Catfish als Band Of The Year. In januari 2017 verscheen hun album 'Broken Man' en dat album deed het nog beter. Op de Britse Blues Awards 2017 werd Catfish verkozen als Band Of The Year. Het album 'Broken Man' werd door de Independent Blues Broadcasters verkozen tot album van het jaar 2017. Twee jaar later verscheen hun laatste studio album 'Burning Bridges'.  Op 1 december 2020 verscheen nog de CD/DVD 'Exile - Live In Lockdown', een live album met daarop tien songs uit hun vorige twee albums. Met 'Exile - Live In Lockdown' kreeg Catfish vijf nominaties voor de UK Blues Awards 2021, namelijk Bluesalbum Of The Year, Most Inspirational Online Performance Of The Year, Blues Band Of The Year, Matt Long voor Blues Artist Of The Year en Matt Long voor Instrumentalist Of The Year. Uiteindelijk wonnen ze één Award met Matt Long die verkozen werd als Blues Instrumentalist of the Year. 
 
 
 
 
 
 
 
Eerst mocht de Nederlandse band What The Frnk het publiek opwarmen. What The Frnk is een band rond gitarist/zanger Frank Schurgers. De andere leden zijn bassist Twan van Hoof, toetsenist Guus van Lankveld en drummer Mano van den Beuken. Hun repertoire bestaat uit een mix van eigentijdse blues gecombineerd met rock en funk invloeden. In 2020 brachten ze het album 'There’s Something About You'uit. De meeste nummers uit hun set in De Bosuil kwamen uit het album 'There"s Something About You'. Die werden aangevuld met een paar mooie covers. Al van bij het begin ging de band er stevig tegen aan met 'Got It Made', een nummer met een korte, pittige drumsolo en scheurend gitaarwerk. 'Waited' was iets rustiger, maar melodieuzer. Met bassist Twan van Hoof en drummer Mano van den Beuken beschikt What The Frnk over een goede en stevige ritmesectie. Toetsenist Guus van Lankveld schitterde met een knappe solo op zijn Rhodes tijdens 'Don't Play The Blues', een uitstekende midtempo bluesrocker met een sterk refrein. Gitarist Frank Schurgers en toetsenist Guus van Lankveld haalden regelmatig uit met sterk en aantrekkelijk solo werk. Tijdens 'Make It Lost' was dat met een scheurende gitaarsolo en knap toetsenwerk op het Hammond. Op de basdrum en de toms trok drummer Mano van den Beuken 'Welcome Round Here' op gang. Gitarist Frank Schurgers wisselde van gitaar. De Haar gitaar werd een Gibson en volgens Frank was het de eerste keer dat die gitaar mee op het podium mocht. De Gary Clark Jr. cover 'When My Train Pulls In' was zeker één van de hoogtepunten en de Joe Bonamassa cover 'Love Ain't A Lovesong' het meest herkenbare nummer van dit concert. Beide covers werden op een uitstekende wijze gebracht door What The Frnk. Tijdens 'Love Ain't A Lovesong' mocht het publiek weer met volle teugen genieten van heerlijk solowerk van Frank op zijn Haar gitaar en wervelend toetsenwerk van Guus op het Hammond. Natuurlijk mocht een slowblues niet ontbreken en dat wisten Frank en zijn muzikale vrienden ook. Met 'Losing My Faith' wist het viertal ook in dit genre te imponeren. What The Frnk sloot hun knap optreden in De Bosuil af met de heel aantrekkelijke titeltrack van hun album 'There's Something About You'. Het sterke refrein en de wervelende toetsen solo van Guus waren een lust voor het oor. What The Frnk mag terugblikken op een sterk concert.
 
 
 
 
 
 
 
Na een halfuurtje af en opbouwen was het de beurt aan de Britse formatie Catfish. Ze openden met de rauwe midtempo bluesrocker 'Up In Smoke'. Het nummer gaat over mensen die hun vriendschappen misbruiken om er zelf beter van te worden. Bassist Adam Pyke en drummer Kevin Yates zorgden voor de zware rock groove en Paul Long was het gehele nummer uitstekend en uitdrukkelijk aanwezig op de toetsen. Matt zong het nummer met veel overgave en overtuiging. Het nummer had  een erg sterk refrein en Matthew zette zelf de kers op de taart met een schitterende en splijtende snarensolo op zijn Gibson. Paul en Matt zongen afwisselend  tijdens de dreigende bluesrocker 'Soulbreaker'. Het strakke slagwerk van drummer Kev Hickman en de backbeat baslijn van Adam Pyke zorgden voor de stevige groove. Matthew Long had zijn vingers vervangen door de bottleneck en dat uitstekende slidewerk gaf het nummer een sterke Delta blues vibe. De treurige powerballade 'Ghosts', vertelde het verhaal van iemand die heel jong stierf omdat hij zijn verslaving en zijn innerlijke demonen en angsten niet de baas kon. Paul Long zong 'Ghosts' met heel veel emotie in zijn stem en zijn zoon Matt slaagde er in om die emotie en verdriet over te brengen met zijn intens snarenwerk. Matt's gitaarklanken waren zo het ideale verlengstuk van Paul's stem. Paul droeg de melodie van dit trieste nummer met sober en warm toetsenwerk. Het geluid van 'Ghosts' riep herinneringen op aan de echte grote rockbands uit The Seventies. 
 
 
 
 
 
 
 
In 'Hit the Ground Running' werden alle registers open getrokken. Ziedende bluesrock met een hels ritme dat je vanaf de eerste noot beetnam en je niet meer losliet. Drummer Kev Hickman en bassist Adam Pyke zorgden voor de verschroeiende groove, waarop vader en zoon Long hun instrumentale virtuositeit volledig botvierden. Vader Paul deed dat met wervelende orgel klanken. Zoon Matthew Long wist zich in de schijnwerpers te spelen met een enorme sterke en verschroeiende, met de Wah Wah gestuurde gitaar solo, waarbij de snelle vingers van de jonge gitaargod razendsnel de juiste snaren op de juiste plaats beroerden op het fretboard van zijn six string. Ook vocaal wist Matthew Long heel zijn hart en ziel in het nummer te leggen. 'Root Of All Evil' was een verschroeiende midtempo bluesrocker. Net als in 'Ghosts' hoorden we weer invloeden van de grote rockbands uit de jaren zeventig. In 'Ghosts' ging het over verdriet en pijn, in 'The Root Of All Evil' is het boosheid en frustratie vanwege het wanbeleid en de corruptie van de politieke leiders die onze huidige wereld regeren. Drummer Kev Hickman, met stevig en strak slagwerk, zorgde samen met bassist Adam Pyke zijn uitstekende diepe baslijn voor een zware rock groove. Paul Long haalde eerst knap uit met een erg mooie toetsen solo, even later nam Matt met zinderend en verschroeiend snarenwerk  over van zijn vader. Met energiek slagwerk zorgde drummer Kev Hickman voor een stompende groove tijdens de stevige bluesrocker 'The Big Picture', een nummer dat vader en zoon Long samen zongen. De uitstekende baslijn en de knappe, maar iets te korte, bassolo van Adam Pyke op zijn zes snarige basgitaar stuwden het nummer naar een higher level. Frontman Matt Long etaleerde nogmaals zijn klasse als gitarist met sterk overstuurde riffs en een snarensolo om duimen en vingers af te likken. 
 
 
 
 
 
 
 
Op gitaar trok Matt Long het geweldige, meer dan tien minuten durende, 'Broken Man' op gang. Dat 'Broken Man' elke seconde boeiend bleef, kwam door de instrumentale klasse van het viertal op het podium en door de sterkte van de song. Deze bluesrocker met Southern invloeden kende verscheidene sfeerwisselingen en het had een erg sterk refrein. Halfweg leek het nummer naar de prog rock over te hellen, maar dat was maar schijn, het was de manier waarop Catfish de rode loper uitrolde voor een epische solo van hun frontman Matt Long. Die nam dat aanbod dankbaar en gretig in ontvangst en bleef minutenlang met vlijmscherp en scheurend snarenwerk imponeren. Geweldige song gebracht door een erg sterke band. Met een vette gitaar riff van Matthew werd de stevige midtempo bluesrocker 'Never Go Back' aangevat. In dit stomende nummer kwam nogmaals de instrumentale kracht van dit geweldige viertal tot uiting. Drummer Kev Hickman en bassist Adam Pyke vielen misschien minder op dan vader en zoon Long, maar hun inbreng is van onschatbare waarde voor deze verschroeiende bluesrock band. Natuurlijk is Matthew Long het speerpunt van Catfish. Er zijn weinig groepen die een ongeslepen diamant met ongekende mogelijkheden zoals Matthew Long in hun rangen hebben. Ook in 'Never Go Back' pakte hij weer uit met een vlijmscherpe en verschroeiende solo waar je als gitaarliefhebber alleen maar kan van genieten. Blije nummers komen niet zo veel voor tijdens een concert van Catfish. Met het radiovriendelijke 'Better Days' kwam daar verandering in. Het was het meest dansbare nummer dat Catfish in De Bosuil speelde. Halfweg kende het nummer een uitstekende en verrassende sfeerwisseling. Catfish gaf 'Better Days' een reaggae injectie en dat gaf deze catchy shuffle nog meer cachet. 
 
 
 
 
 
 
 
'Too Far To Fall' was een swingende bluesrock shuffle met veel Stevie Ray Vaughan invloeden. Paul Long zong dat het niet altijd gemakkelijk is om je eigen weg terug te vinden na een mislukte relatie. Paul zijn stem is voller dan deze van Matt en paste erg goed bij dit nummer. Adam Pyke is een erg goede bassist en met een uitstekende baslijn op zijn zes snarige Ibanez SR120 GE zorgde hij voor een heerlijke shuffle groove. Paul Long droeg de melodie van het nummer met zijn orgelklanken en Matt haalde weer verschroeiend uit op zijn sixstring. Afsluiten deed Catfisch met een heel lange versie van de Foy Vance cover 'Make It Rain'. Deze ingetogen ballade stak vol verdriet en emotie. Paul Long wist met gevoelvol toetsenwerk op het keyboard te bekoren. Matthew nam daarna heel intens en gevoelvol over op de snaren van zijn six string. Op de rand van het podium draaide hij de volumeknop van zijn gitaar geleidelijk toe zodat we nog alleen het geluid van zijn vingers en plektrum op de snaren hoorden.  Na een tijdje won het geluid geleidelijk weer aan volume. Vanaf dat moment werkte de jonge gitaarvirtuoos naar een climax en eenmaal dat moment aangebroken, brak deze song helemaal open. Matt sprong van het podium en trok alle registers open met vlijmscherp snarenwerk, dat door merg en been ging. Na de solo werd deze prachtige 'Make It Rain' afgesloten met het refrein dat een paar maal na elkaar werd gezongen, om daarna stilaan uit te sterven. Catfish kreeg voor hun geweldig optreden een langdurig spetterend applaus van het enthousiast publiek.
 
 
 
 
 
 
 
Natuurlijk kon een bisnummer niet uitblijven. Omdat Foo Fighters drummer Taylor Hawkins een dag eerder overleden was brachten Matt, Kev, Paul en Adam met 'Everlong' een ode aan Taylor. Matt vroeg aan het publiek om ritmisch in de handen te klappen voor hij aan de absolute afsluiter 'Breaking Up Somebody's Home' begon. De energieke drummer Kev Hickman en de geweldige bassist Adam Pyke zijn niet alleen fantastische muzikanten. Het speelplezier straalde van deze twee toppers af. Matt en Paul mogen blij zijn met deze jonge, maar erg sterke ritmesectie. In deze lange versie van 'Breaking Up Somebody's Home' vroeg Matt aan het publiek om mee te zingen met hem. Het was maar één woord, maar het publiek reageerde enthousiast en massaal op de vraag van Matt. Even later kwam Matt nogmaals het podium af en ging de hele zaal rond en poseerde voor verschillende mensen terwijl hij splijtend gitaarwerk bleef afleveren. Rond half één besloten Matt, Paul, Adam en Kev een einde te maken aan hun fantastische concert. 
 
 
 
 
Verslag en foto's: Walter Vanheuckelom
Video: Yves Bramslecht