BILL & THE BURNERS – MAC ARNOLD – KEEPING THE BLUES ALIVE – ZAAL THIJSSEN – VLIERDEN 13 MAART 2022 – Berry Rombouts

Reports

About: 
BILL & THE BURNERS – MAC ARNOLD – KEEPING THE BLUES ALIVE – ZAAL THIJSSEN – VLIERDEN 13 MAART 2022 – Berry Rombouts
Artist: 
Bill & The Burners - Mac Arnold
Date: 
13/03/2022
Venue: 
Zaal Thijssen
Place: 
Vlierden
Your Reporter on the Spot: 
Berry Rombouts

BILL & THE BURNERS – MAC ARNOLD – KEEPING THE BLUES ALIVE – ZAAL THIJSSEN – VLIERDEN 15 MAART 2022 – Berry Rombouts

 

Na 2 jaar van afmelden, opnieuw plannen en aangepast plannen, lukt het de gebroeders Brouwer van KTBA om toch nog eens  2 bands op een podium te krijgen.  Vanmiddag treden Bill & The Burners (Belgie) en Mac Arnold (USA) op. Zoals gebruikelijk wordt het publiek weer hartelijk verwelkomd door Ellen en Mia Brouwers, en hun mannen Theo en Martin. Dit voelt heerlijk  vertrouwd na die 2 waardeloze C jaren.

De zaal stroomt lekker vol, en de bezoekers ontmoeten weer (oude) bekenden, en overal ontstaan geanimeerde gesprekken.  Zo hoort het te gaan bij concerten.

Om 15.00 uur openen de Burners met een up tempo instrumentaaltje.  De imposante Bill Howlin’ Wolf betreedt aan het eind van deze song het podium, gewapend met wandelstok en een harp. Hij neemt plaats op n hoge kruk en zet met een harpsolo de traditional Love and Money in gang. Nou, Bill huilt bepaald niet als n wolf. Bill heeft een krachtige, zware aangename stem, en kan verdomd goed zingen. Maar Bill is ook heel goed op de harp.  Dit is een fijne opener en het publiek is meteen in de mood.  Magic Frank is heel handig met de drumsticks en trommels. Junior Jay bespeelt met veel emotie en enthousiasme de snaren van zijn Telecaster en zingt. En Brother Jebediah Kupfernagel (what’s in a name) bespeelt stoicijns de 4 dikke snaren en zingt.  Deze band is n mooie/goede mix van jong en oud.  Na 2 up tempo shuffles en een amusant praatje van Bill wordt er met het catchy  Don’t you know that I love You een lang hoogtepunt geboren. Mooie en spannende gitaarsolo’s van Jay, scheurend harpspel van Bill, vette grooves van brother Kupfernagel, en geroutineerd strak drumspel van Frank. En de interactie met het publiek die volgt als Bill zonder micro zingt. Bill heeft eigenlijk geen micro nodig!!    Die Bill is een echte performer, en pakt een zaal zo in. Veel applaus als dank.

Het publiek kan even bijkomen met de lang uitgevoerde slow blues Don’t answer the Door. De band gaat verder met het aanstekelijke Pay Bo Diddley. Deze heel herkenbare song is ontelbare keren gecoverd door artiesten van naam en faam. Volgens Bill zijn er ook wel leuke hart aanvallen, hij bezingt dit in Walking Heart Attack. In mijn kring heb ik dit nog nooit gehoord, maar allez.

Na 1,5uur en de cover Sixteen Tons komt er een eind aan een vermakelijke en boeiende set van Bill en zijn Burners. Maar het publiek roept om een toegift, en die komt er (uiteraard) met Just a little Bit.

Tijdens de laatste songs blijkt dat sommige dingen tijdens een concert in Zaal Thijssen gelukkig onveranderd zijn. De gemoedelijkheid van het personeel en de snacks die door de Brouwer familie geserveerd worden. Hier 2 jaar op moeten wachten, wat een hel was het.

Ondertussen is er op het podium eea veranderd, zodat Mac Arnold en zijn companen hun opwachting kunnen maken. De Brouwer broers hebben heel wat moeite moeten doen om Mac Arnold naar Europa te krijgen. Een optreden is niet rendabel, dus moet er een tourneetje geregeld worden, maar dan moet je ook n booker hebben. Lang verhaal kort, door de vele kontakten in het blueswereldje kwam men uit bij de Franse booker Denis Agenet. Ook bekend als (stand in) drummer bij vele blues bands. Er werd een tournee van ongeveer 2 weken geregeld, en vanmiddag/avond is het voorlaatste optreden in Vlierden. Laatste optreden is in de andere Europese stad Parijs.

Mac Arnold is bijna 80 en is dus een van de last men Still Standing van een grote en bekende Amerikaanse blues generatie. Mac Arnold had zelfs een jonge James Brown in zijn band op toetsen. Hij speelde bij Muddy Waters.  Mac Arnold speelde ook met Eric Clapton, BB King, Jimmy Reed, en vele andere grootheden. Maar ook in een ander genre, bv soul, speelde hij met zijn eigen Soul Invaders bij de Temptations en Bill Whithers. En ook op vele albums speelde Mac Arnold mee. Mac Arnold is met recht een blues icoon.

Ook zijn band is een mix van jong en oud, en dat werkt goed.  Want de band is in de huidige bezetting al 20 jaar bij elkaar.  Mac Arnold-vocals-can guitar-bass, Austin Brashier-lead guitar-vocals,  Max Hightower- bass- rhytm guitar-harp-vocals. Gast drummer, Denis Agenet.

De band verwelkomt na een lange intro Mac Arnold op het podium. Mac shuffelt wat swingend naar de micro voor de 1e song Ghetto Blue/Living in Chicago. Mac is nog goed bij stem, en Austin pakt uit met een ingetogen solo. Maar dan is er een technisch probleempje met de versterker van Austin. Denis neemt meteen professioneel over met een drumsolo, terwijl het euvel wordt verholpen. Goed hoor. Mac Arnold heeft inmiddels zijn 4 snarige gasoline can guitar  al om. In Forty Days and Forty Nights kun je goed horen dat zo’n custom made gas can guitar een andere sound heeft.   Austin en Mac Arnold soleren om de beurt in de heerlijke klassieker Don’t you lie to Me. Hier hoor je het verschil in gitaar sounds nog eens heel goed. Maar wat een geweldige gitarist is die Austin, relaxt, maar spatzuiver en met veel gevoel bespeelt hij de Strat.

Mac Arnold moet in de slow blues I need a Woman(?) vocaal toch alles uit zijn tenen halen om de uithalen wat langer aan te houden. Max speelt n mooie solo op zijn harp. In het licht rockende My baby left this Morning (?) staat Mac te bassen en Max speelt rhytm guitar. Austin pakt uit met verschroeiend gitaarspel. Max steelt de show met een stomende harpsolo in Missing your Kissing, en Austin speelt voortreffelijk gitaar op zijn Santana’s.  Wat ook opvalt; Austin gebruikt geen pedals, alleen de reverb op zijn versterker.

Austin pakt in The Truth de hoofdrol op vocaal gebied, en toont wederom dat hij een geweldige gitarist is.  Dit is genieten en het publiek klapt de handjes stuk.  In de blues klassieker  Moanin in the Moonlight van Howlin’Wolf  trekt de band alle registers open, met Austin op zijn Strat in de spots.  Denis trommelt in het rustige deel op de randen van de snare en toms, ondersteunt door Max met vette grooves.Hierna schittert Denis in Move your Hip (?) met een gevarieerde drumsolo.

In de laatste song van deze set blijkt dat Max van alle muzikale markten thuis is, want behalve toetsenist (vandaag niet) neemt hij in Foolin’ around all theTime (?) de leadvocals voor zijn rekening. Max heeft een niet storende rasp in zijn stem, maar ik kon de tekst helaas het niet zo goed verstaan.   Het publiek is laaiend enthousiast en schreeuwt om een toegift.

Na 2  swingende toegiften is het tijd voor een jamsessie met Bill & the Burners.  De bands spelen een dampende versie van It ain’t no Good in my Neighbourhood, met vocals van Bill en in Sweet Home is Mac Arnold de vocale man. Er gebeurt nog veel meer in de jam, duetten van Bill en Max op de mondschuivers, gitaar duels van Jay en Austin. Dit alles heerlijk onder controle gehouden door  Denis en Frank achter de drumkits, en Max en Brother Kupfernagel  op de bassen. Toen de bands eigenlijk dachten dat het erop zat, toen verraste Mac Arnold iedereen met een lekker rifje, en werd The Blues is Allright nog gespeeld. Die Mac Arnold is een true Legend.

Wat een apotheose van een boeiende en dampende blues middag. Om mij heen alleen stralende gezichten van mensen die na een lange tijd weer eens genoten hebben van muziek en elkaar.

Noot, (?) = niet zeker goede titel.

 

 

Verslag : Berry Rombouts

Foto’s Alain Broeckx