Roen Hetzwoen - Overpeinzingen : Top 40 op Q Music

News

About: 
Roen Hetzwoen - Overpeinzingen : Top 40 op Q Music
Artist: 
Harry Styles
Place: 
Brussels
Date: 
Saturday, 13. May 2017

Op het gevaar af nooit meer serieus te worden genomen of definitief seniel te worden verklaard, maar foert; op mijn 43ste kan me dat allemaal geen ene fuck meer schelen: VORIGE WEEK, dames en heren, vorige week hoorde ik, zoals iedere zaterdag tegenwoordig, de Top 40 op Q Music. De top 40 inderdaad; zo'n dingen hoor je nu éénmaal opnieuw met een dertienjarige rondhuppelende dochter in huis. Hoorde ik ineens dit voorbij komen. Nee, da's fout. Dit kwam niet voorbij. Dit stormde onze ranch binnen als een pletwals van heb ik jou daar. Dit voerde me meteen terug naar de tijd van de grootse, epische power ballads, ook wel bekend als aanstekerballades. Naar de tijd van 'Heaven' of 'Everything I do (I do it for you)' of 'Please forgive me' van Bryan Adams, 'I'll be there for you' van Bon Jovi, 'First time' van Robin Beck, 'Right here waiting' van Richard Marx en zelfs Prince met z'n 'Purple rain'. Of zelfs naar nog vroeger, naar 'Without you' van Harry Nilsson. En meer van dat fraais. Dingen waar de muziekpolitie van toen hun neus voor ophaalde. De laatste, grote power ballad moet overigens 'Angels' van Robbie Williams geweest zijn. Tot nu dus. Uitgerekend Harry Styles, tot voor enkele jaren de One Direction opperposterboy, blaast de klassieke power ballad nieuw leven in met dit fenomenale 'Sign of the times'. De muziekpolitie van nu zal er ongetwijfeld hun neus voor ophalen. Maar ik geniet hier inmiddels al een hele week met volle teugen van. Jazeker, ik heb dit elke dag van de voorbije week wel minstens één keer bewust aangeklikt op youtube. En meegebleird. En zonet heb ik geheel vrijwillig het hele album van Harry Styles op Spotify beluisterd. En dat viel best mee. Viel me alleszins beter mee dan de nieuwe cd van Ed Sheeran, waar mijn dochter zo weg van is. Ik hoorde slechts één echte stinker ('Carolina', nummerke 3), tussen wat voorts een fraaie collectie typische jaren '70 Amerikaanse East-coast singer-songwriter-songs (ook wel bekend als 'seventies soft rock') is. Met als absolute hoogtepunt de overweldigende grandeur van dit 'Sign of the times', dat nu al een klassieker is, alsmede een excuus om mijn madam nog eens dicht tegen mijne gillet te trekken. Om zo'n power ballad te dragen heb je een machtig, wendbaar stemorgaan nodig, en dat heeft de nochtans nog steeds jonge, maar ongelooflijk zelfzekere Harry Styles. Kerel met ballen aan zijn lijf, en een arrogante etterbak eersteklas wellicht, maar wat dan nog. Dat waren Liam Gallagher, John Lennon en Harry Nilsson in hun tijd ook. Over deze laatste gesproken: Styles brengt met zijn debuutalbum het classic album 'Nilsson Schmilsson' van zijn illustere naamgenoot meermaals in herinnering. En nu vlucht ik gauw terug mijn hol in. Sorry alvast om u hiermee lastig te vallen