TERRY ROBB - CONFESSIN' MY DUES

Album Review

Album: 
TERRY ROBB - CONFESSIN' MY DUES
Artist: 
Terry Robb
Record Label: 
Nia Sounds
Style: 
Akoestische blues
Date: 
31/05/2019
Reviewed by: 
Walter Vanheuckelom
TERRY ROBB - CONFESSIN' MY DUES
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Terry Robb wordt geprezen als één van de beste akoestische gitaristen van onze tijd. Zijn kenmerkende fingerpicking stijl heeft hem internationale bekendheid opgeleverd. Met elementen uit Delta blues, ragtime, country, swing en jazz heeft Robb een uniek bluesgeluid opgebouwd dat hem tot een legende heeft gemaakt in zijn vruchtbare muziekcarrière, die al meer dan vier decennia duurt. Terry Robb heeft al vele onderscheidingen in ontvangst mogen nemen. Robb is opgenomen in, zowel de Oregon Music Hall of Fame als de Cascade Blues Association Hall of Fame. Hij definieerde in zijn eentje de Muddy Award voor Beste Akoestische Gitarist en won de prijs negentien opeenvolgende jaren, vanaf 1992 tot 2011. In 2011 werd de prijs omgedoopt tot de Terry Robb Acoustic Guitar Muddy Award ter ere van zijn historische bijdragen aan de bluesmuziek. In 2017 ontving hij de Muddy Award Lifetime Achievement voor zijn gehele carrière. Robb werd geboren in British Columbia, groeide op in de Verenigde Staten en woont nu in Portland, Oregon. Terry was nog heel jong toen hij succes kende als gitarist en mocht meespelen met gitaristen zoals Ramblin' Rex van Frank Zappa, Henry Vestine van Canned Heat en steel gitarist John Fahey. Terry Robb is eveneens een veelgeprezen producer en sessie gitarist, die meewerkte aan talrijke bekroonde projecten. Hij trad op als soloartiest op festivals, in theaters en clubs in de Verenigde Staten, Canada en Europa, toerde met Buddy Guy, Steve Miller en John Fahey en deelde het podium met BB King, Robin Trower, Albert Lee, Joe Cocker, Bo Diddley, David Crosby, George Thorogood, Leo Kottke, Johnny Winter en talloze andere sterren. Terry Robb heeft al vijftien albums uitgebracht. Zijn recentste is 'Confessin' My Dues', dat op eenendertig mei verscheen. Er staan dertien songs op het album, waarvan Terry er elf zelf schreef. Aan de twee andere nummers hielp hij schrijven.
 
 
 
 
 
 
Het album opent met het korte, nog geen twee minuten durende, instrumentale 'Butch Holler Stomp', een nummer in ragtime stijl. Na dit nummer weet je meteen waarom Robb negentien opeenvolgende jaren de Muddy Award voor beste gitarist won. Met zijn fantastisch fingerpicking spel weet hij te imponeren en me vrolijk te maken. Het blijft instrumentaal in het traditionele bluesnummer 'Still On 101', waarin hij verwijst naar de Oregon Coast Highway, een schilderachtige weg in de buurt van zijn woonplaats. Het vingerwerk van Terry Robb op de snaren van zijn akoestische gitaar is weer van uitzonderlijke kwaliteit. Dat Robb ook nog over een solide stem beschikt horen we in 'How A Free Man Feels', een bluesnummer met alleen de akoestische gitaar van Terry als begeleiding. 'How A Free Man Feels' is één van de nummers die Terry Robb niet alleen schreef, het is een samenwerking met Stuart. Er zijn op het album een vijftal nummers waarin drummer Gary Hobbs en contrabassist Dave Captein, twee gerenommeerde jazz muzikanten, zorgen voor meer instrumentale variatie. Dat is het geval in het instrumentale 'It Might Get Sweaty'. Vooral de diepe en sterke baslijn van Dave Captein biedt een perfecte combinatie met het sterke vingerwerk van Terry op de gitaar. Gary Hobbs is meesterlijk op de drums en etaleert een paar maal zijn klasse met puik en opwindend slagwerk. Ook in 'Heart Made Of Steel', waarin Terry zingt dat hij wou dat hij soms een hart van staal had, horen we het trio van vorig nummer aan het werk. Het is geen nieuw nummer, maar een bewerkte versie van 'Heart Made Of Steel', de titeltrack van het gelijknamige album uit 2000. Ook hier weer weet Terry Robb te bekoren met zijn fantastisch vingerwerk op de gitaar. 'Heart Made Of Steel' is mijn persoonlijke favoriet op het album. In het instrumentale 'Now Vestapol' is het weer genieten van het sublieme solowerk van Robb op de gitaar. Terry schreef dit meer dan zes minuten durende nummer samen met John Fahey en Robert Wilkins. Het is moeilijk te begrijpen hoe één man met een gitaar zulke intense gevoelens kan uiten en zulke visuele beelden kan produceren zonder een enkel woord te zingen.
 
 
 
 
 
 
'Darkest Road I'm Told' gaat over highway 61 en was al te vinden op het album 'Stop This World' uit 1996. Het is een Deltablues nummer waar in Terry redelijk dicht bij het origineel blijft. In de volgende twee songs komen drummer Gary Hobbs en contrabassist Dave Captein weer hun duit in het zakje doen. Eerst in het schitterende en opwindende 'Three Times The Blues', dat verscheidene knappe ritme en sfeer wisselingen kent. Als muziekliefhebber kan je tijdens deze 'Three Times The Blues' alleen maar genieten van de uitzonderlijke klasse van deze drie muzikanten. De titeltrack 'Confessin' My Dues' is een levendig country/blues nummer waar je blij van wordt. Het instrumentale 'Death Of Blind Arthur' wordt weer alleen met de gitaar gespeeld. Het is een bluessong die rustig begint, maar die halfweg een prachtige ritmeversnelling krijgt, om even later terug te eindigen zoals het begon. Ook met de bottleneck en de resonator is Terry Robb een fantastischemuzikant. Luister maar het rauwe en swampy Delta blues nummer 'High Desert Everywhere', waarin het inventieve slidewerk van Terry  altijd boeiend blijft. Het meest radiovriendelijke nummer op het album is 'Keep Your Judgment', een poppy rock'n roll nummer met een erg aanstekelig ritme, dat gespeeld wordt door het trio aangevuld met de elektrische ritme gitaar van Adam Scramstad. Terry Robb zet zelf de kers op de taart met een geweldige snarensolo. Het album wordt afgesloten met 'Blood Red Moon', een instrumentaal nummer dat door Terry solo gespeeld wordt en waarin hij nogmaals zijn klasse als fingerpicking kunstenaar voor de laatste keer op dit album in de spotlights mag plaatsen. Terry Robb is een begenadigd gitarist en daardoor is het album 'Confessin' My Dues' a must have voor alle gitaarliefhebbers. Het is tevens een heel aangenaam luisteralbum. (8/10)
 
 
 
Walter Vanheuckelom
 
 
 
Butch Holler Stomp
Still On 101
How A Free Man Feels
It Might Get Sweaty
Heart Made Of Steel
Now Vestapol
Darkest Road I’m Told
Three Times The Blues
Confessin’ My Dues
Death Of Blind Arthur
High Desert Everywhere
Keep Your Judgment
Blood Red Moon
 
 
 
Terry Robb–Acoustic and resonator guitars,vocals
Dave Captein–Standupbass on tracks 4, 5, 8, 9 & 12
Gary Hobbs–Drums,tracks 4, 5, 8, 9 & 12
Adam Scramstad–Electric rhythm guitar,track 12
Stuart–Backingvocals,track 12