FRED CHAPELLIER - STRAIGHT TO THE POINT

Album Review

Album: 
FRED CHAPELLIER - STRAIGHT TO THE POINT
Artist: 
Fred Chapellier
Record Label: 
Dixiefrog Records
Style: 
Blues, bluesrock,
Date: 
25/02/2022
Reviewed by: 
Walter Vanheuckelom
FRED CHAPELLIER - STRAIGHT TO THE POINT
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Fred Chapellier werd geboren op 4 juni 1966 in Metz. Dankzij zijn oudere broers maakte hij al vlug kennis met de wereld van de rock en blues muziek. Fred begon eerst als drummer, maar na drie jaar probeerde hij de gitaar en dat was meteen een openbaring. De eerste band van Fred was Kashmir, in de beginjaren negentig. Daarna richtte hij Men In Blue op, waarin hij de gitaar en de zang deelde met de Amerikaan Big Joe Barret. Er volgden twee albums, maar Fred voelde zich beperkt en wilde controle over zijn eigen muziek en in 1999 vormde hij dan de Fred Chapellier Blues Band. Met deze band nam Chapellier ook twee albums op, in 2003 'Devil Blues' en in 2005 'The Eye Of The Blues'. Critici waren heel positief en op de Franse Blues Awards 2004 won Fred de Award van Beste Gitarist en als Beste Nieuwkomer. Door zijn jarenlange ervaring werd Fred Chapellier ook gevraagd door andere artiesten om mee te werken aan hun albums. Zo werkte hij in 2007 mee als producer en muzikant aan het album 'Greyboy Blues' van Leadfoot Rivet, aan 'BJR Mr. Coleman' van Tony Coleman en 'Handful Of Rain' van zijn vriend Neal Black. Zelf maakte hij in 2007, samen met een hele rits artiesten het album 'A Tribute To Roy Buchanan'. In 2009 verscheen bij Dixiefrog het album 'Night Work' dat hij samen met Billy Rice opnam. Dat laatste album raakte tot op de vijfde plaats in de Amerikaanse hitlijsten, maar het scoorde ook heel goed in Europa. In datzelfde jaar besloot Fred te gaan samenwerken met Jacques Dutronc. Hij ging met deze Franse zanger op tournee. In 2010 verscheen de live CD/DVD 'Live On Stage' van de 'Night Work' tour met Billy Rice en dat was een enorm succes. Daarna verschenen nog wat live albums, maar in 2012 was er een nieuw studio album van Fred Chapellier met de titel 'Electric Fingers'. Een nieuwe start voor deze getalenteerde muzikant. Anderhalf jaar later volgde het heel succesrijke 'Electric Communion' en in 2016 was er 'It Never Comes Easy'. Fred Chapellier is een muzikant die steeds op zoek is naar andere uitdagingen en daarom richtte hij met Fred Chapellier & The Gents een nieuwe band op. Met hen maakte Fred het album 'Fred Chapellier & The Gents featuring Dale Blade', dat op zestien maart 2018 bij Dixiefrog werd uitgebracht. Dale Blade was de extra troef op het album en Fred deed beroep op deze zanger omdat die volgens sommige kenners de mooiste stem van New Orleans heeft. Een half jaar later lag 'Fred Chapellier Plays Peter Green' in de winkelrekken. Met dit album bracht Fred een eerbetoon aan de legendarische gitarist Peter Green. 2020 was een feestjaar voor Fred Chapellier en dat werd gevierd met het dubbelalbum 'Best Of - 25 Years On The Road'. Op CD 1 vinden we achttien studio songs en op CD 2 staan zestien live songs. Er staat op elke CD één onuitgegeven bonus nummer. Tijdens de Covid 19 periode nam Fred in The Blue House studio in Chalons en Champagne zijn nieuwe album 'Straight To The Point' op en dat resultaat is vanaf 25 februari te koop. 
 
 
 
 
 
 
 
Het album opent met het schitterende, door Jimmy Britton geschreven, 'Blues On My Radio'. In dit nummer brengt Fred ode aan al de grote blues muzikanten die hem overtuigd hebben om ook een muzikale carrière op te bouwen. Het zijn er teveel om op te noemen, maar allemaal hebben ze een invloed gehad op de muziek die Fred Chapellier al meer dan vijfentwintig jaar speelt. De blazerssectie, met Eric Mula op trompet, Pierre D'Angelo op bariton saxofoon en Michel Gaucher op tenor en alt saxofoon, zijn het gehele nummer uitdrukkelijk en uitstekend aanwezig. Fred Chapellier strooit het ganse nummer gretig rond met pittige en splijtende snaren riffs en ook zijn korte splijtende gitaar solo kan me bekoren. Samen met Billy Price schreef Fred Chapellier 'I'd Rather Be Alone', een knap rhythm and blues nummer, waarin de gitaar van Fred een hoofdrol opeist. Met een paar scheurende solo's weet hij zijn stempel op dit uptempo nummer te drukken. Drummer Guillaume Destarac en bassist Christophe Garreau vormen de uitstekende ritmesectie op dit album en zij zorgen voor de stevige groove van 'I'd Rather Be Alone'. Ook de ritme gitaristen Jérémie Tepper en Patrick Baldran laten horen dat ze een meerwaarde zijn voor deze band. De trompet en saxofoons van Eric Mula, Pierre D'Angelo en Michel Gaucher zijn minder uitdrukkelijk aanwezig dan in het vorige nummer, maar toch zijn ze op de juiste momenten weer heel bepalend voor de sound van 'I'd Rather Be Alone'. Toetsenist Jimmy Britton draagt de melodie met zijn warme orgel klanken. Uitstekend nummer.
 
 
 
 
 
 
 'Het rhythm and blues nummer 'I've Got To Use My Imagination' is een cover van Gladys Knight & The Pips uit 1973. Fred Chapellier maakt er een eigen versie van en geeft het nummer door zijn machtig snarenwerk op zijn sixstring een Peter Green touch. Neal Black is al decennia één van de beste muzikale vrienden van Fred Chapellier. Samen schreven ze de tekst van 'Mother Earth', dat als eerste single verscheen. In dit nummer zijn Neal en Fred heel bezorgd over het milieu en waarschuwen ze ons voor de desastreuze gevolgen voor het milieu als we blijven voortdoen met onze manier van leven zoals we nu bezig zijn. Het is een vloeiende, gitaar gedreven rocker met een sterke boodschap en een knap refrein. Met een scheurende en zinderende snarensolo zet gitarist Chapellier de woorden die hij zingt nog wat kracht bij. Met strak slagwerk trekt drummer Christophe Garreau de meeslepende blues ballade 'Remnants' op gang. De trompet en saxofoons van Eric Mula, Pierre D'Angelo en Michel Gaucher blazen de juiste dosis soul in 'Remnants' en Fred schittert met een erg knappe en gevoelvolle solo op zijn sixstring. Het instrumentale 'Juliette' is een lekker groovend en melodieus nummer, waarin vooral de driekoppige blazerssectie en toetsenist Vic Martin aan bod komen. Gitarist Fred Chapellier etaleert nogmaals zijn grote klasse met een geweldige en gevoelvolle solo op de gitaar. Met 'Same For You And Me' kiest de Fransman voor stevige Southern rock. Het heeft een sterk en catchy refrein en het is doordrenkt van splijtende gitaarklanken. 
 
 
 
 
 
 
Het bijna zeven minuten durende 'Tend To It' is het langste nummer op het album. Het is een power slowblues, waarin de zware baslijn van Christophe Garreau voor het kloppend hart zorgt en waarin Fred Chapellier weer weet te imponeren met fantastische gitaar riffs en dito solo. Het blijft instrumentaal met het funky 'Racing With The Cops', dat veel invloeden bevat van Roy Buchanan, één van de grote voorbeelden van Fred Chapellier. Het nummer begint met het gegrom van racende auto's. Daarna krijgen we een opwindende drumbeat van Guillaume Destrarac, wervelend toetsenwerk op het orgel van Jimmy Britton en meesterlijk gitaarwerk van Fred Chapellier. Billy Price schreef samen met Chapellier vier songs voor dit album. Het melodieuze 'Way Past Midnight' is het laatste nummer van het duo op dit album. De song doet qua sfeer en melodie wat aan de muziek van Chris Rea denken, meerbepaald aan diens grote hit 'Josephine'. 
 
 
 
 
 
 
Daarna gaat Fred meer naar de muziek van Santana toe, met de instrumentale mambo 'Where Eagles Die'. Vic Martin draagt met zijn warme orgelklanken de melodie en de lang gerekte, melodieuze en gevoelvolle snarensolo van gitarist Fred Chapellier is één lang gerekt orgasme voor het oor. Chapellier begon het album met een nummer van Jimmy Britton en ook het laatste nummer komt van dezelfde songwriter. 'Basketfull Of Blues' is een gevoelvolle, piano gedreven song die op een prachtige wijze gezongen word door Fred Chapellier. Christophe Garreau speelt deze keer op de contrabas en Guillaume Destrarac gebruikt hier de borstels. Het fijne en ingetogen snarenwerk van Chapellier is weer van prima kwaliteit en past als gegoten in deze mooie afsluiter. Met 'Straight To The Point' levert Fred Chapellier weer een zeer knap album af. Voor is hij al jaren de beste Franse blues gitarist en dat zal nog wel een tijd zo blijven. Top album, dat ik iedereen kan aanbevelen. (8,5/10)
 
 
 
 
 
Walter Vanheuckelom
 
 
 
 
01. Blues On My Radio
02. I'd Rather Be Alone
03. I've Got To Use My Imagination
04. Mother Earth
05. Remnants
06. Juliette
07. Same For You And Me
08. Tend To It
09. Racing With The Cops
10. Way Past Midnight
11. Where Eagles Die
12. Basketful Of Blues
 
 
Fred Chapellier: Zang, backing vocals, ritme, slide e,, lead gitaar
Guillaume Destarac: Drums en percussie
Christophe Garreau: Bas, staande bas op #12
Patrick Baldran: Ritme gitaar
Jérémie Tepper: ritme gitaar
Michel Gaucher: Alt en tenor saxofoon
Pierre D'Angelo: Bariton saxofoon
Eric Mula: Trompet
Jimmy Britton: Keyboards op #1,2,4,5,7,9,10 en 12
Vic Martin: Keyboards op #1,3,6 en 11
Gipsy Bacuet: Backing vocals op #1,4 en 7